Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

ADHD

ADHD, z ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, to grupa zaburzeń obserwowanych od wczesnego dzieciństwa i charakteryzujących się najczęściej niekontrolowaną nadmierną aktywnością oraz trudnościami w utrzymaniu koncentracji.

ADHD diagnozuje się u 4-8% dzieci w wieku wczesnoszkolnym, głównie chłopców, a jego cechy w 60% przypadków utrzymują się u osób dorosłych. Mimo rosnącej świadomości, dzieci dotknięte zaburzeniem wciąż padają ofiarami niesprawiedliwego zaszufladkowania, a ich roztargnienie i kłopoty w nauce przypisuje się błędom wychowawczym lub trudnemu charakterowi, co może skutkować dożywotnimi konsekwencjami nich samych, jak również dla ich otoczenia.

Objawy ADHD

Symptomy charakterystyczne dla zaburzenia obserwuje się w sferze ruchowej, poznawczej, emocjonalnej i społecznej. Są to najczęściej:

  • nadmierne pobudzenie, nienaturalnie wzmożona ruchliwość, bezcelowość działań,
  • trudności w koncentracji uwagi i podtrzymywaniu wysiłku, pobieżność, chaotyczność, brak umiejętności planowania, kłopoty z artykulacją,
  • wzmożona ekspresja, nadwrażliwość, wybuchy złości, impulsywność, niska samoocena,
  • trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami i w dostosowaniu się do obowiązujących zasad.

ADHD u osób dorosłych

Objawy zaburzenia zdecydowanie łagodnieją wraz z wiekiem, ale mimo wszystko od 30% do 70% dzieci, u których zdiagnozowano ADHD, przejawia cześć jego symptomów w życiu dorosłym. W Polsce z powodu niskiej świadomości tylko około 20% pacjentów objętych jest specjalistyczną opieką.

Brak odpowiedniego leczenia skutkuje tym, że osoby dorosłe cierpiące na ADHD prowadzą chaotyczny tryb życia, mają skłonności do uzależnień, zaburzeń depresyjnych, uzyskują gorsze wykształcenie i często popadają w konflikt z prawem. Nierzadko pozostają skazani na utrzymanie przez rodzinę lub opiekę państwa.

Leczenie ADHD

ADHD powinno być leczone systematycznie, długotrwale i kompleksowo – farmakoterapią, psychoterapią i modyfikacją oddziaływania psychospołecznego. Obecnie uważa się, że farmakoterapia jest najskuteczniejszą metodą likwidowania lub łagodzenia objawów ADHD i przynosi poprawę u 85% dorosłych.

Leki (stymulujące i niestymulujące) powinny być jednak skojarzone z terapią behawioralną, mającą na celu modyfikację zachowania, a u dzieci także z terapią ruchową, logopedyczną i dietą (uważa się, że pewne produkty mogą zaostrzać objawy choroby). Konieczne mogą okazać się też pozaszkolne zajęcia wyrównawcze.

Bezwzględnym warunkiem skuteczności terapii jest odpowiednie postępowanie wychowawcze. Konsekwencja, cierpliwość, stanowczość, stała kontrola i przypominanie o obowiązkach i pomoc w nauce to tylko niektóre z całej listy wytycznych skierowanych do rodziców i opiekunów.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość