Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Alergia i Uczulenie - Farmakoterapia

Farmakologiczne leczenie alergii ma na celu złagodzenie objawów chorobowych i zahamowanie uwalniania i działania mediatorów prozapalnych, tworzących między sobą szereg sprzężeń dodatnich, doprowadzający do nasilenia objawów. Nie likwiduje ona przyczyny choroby. W leczeniu alergii najczęściej stosowanymi grupami leków są:

  • leki przeciwhistaminowe inaczej antagoniści receptorów H1 – blokują końcowy etap reakcji alergicznej, uniemożliwiając połączenie się uwolnionej histaminy z receptorem i wyzwolenie efektu biologicznego (np. skurcz mięśni gładkich oskrzeli). Leki przeciwhistaminowe II generacji działają poza tym przeciwzapalnie.

Przykłady: leki I generacji: klemastyna, prometazyna; leki II generacji: cetyryzyna, loratadyna, desloratadyna, azelastyna, azatydyna

  • Leki przeciwleukotrienowe- hamują syntezę leukotrienów cysteinylowych lub blokują receptory leukotrienowe w ścianie oskrzeli.

Przykłady: inhibitory biosyntezy: zileuton, genleuton; antagoniści receptorów leukotrienowych: montelukast, zafirlukast

  • kromony (kromoglikan disodowy, nedokromil) – głównym mechanizmem ich działania jest blokowanie uwalniania histaminy z komórek tucznych (hamowanie procesu degranulacji)
  • glikokortykosteroidy- stosowane zarówno systemowo (doustnie) jak również w postaci wziewnej lub donosowej

Postępowanie przeciwwstrząsowe

  1. usunięcie źródła alergenu (jeżeli możliwe)
  2. adrenalina domięśniowo (dorośli 0,3–0,5 mg, dzieci 0,01 ml/kg; dawkę można powtórzyć po 5–15 min); i.v. w wyjątkowych przypadkach
  3. dostęp dożylny – uzupełnianie wypełnienia łożyska naczyniowego
  4. tlenoterapia
  5. dożylne podanie leków przeciwhistaminowych (antazolina, prometazyna)
  6. dożylne podanie glikokortykosterydów (prednizolon, hydrokortyzon)
  7. dopamina lub noradrenalina we wlewie, jeśli niedociśnienie się utrzymuje pomimo podania adrenaliny i płynów
  8. glukagon 0,1 mg/kg domięśniowo w razie utrzymywania się niedociśnienia i skurczu oskrzeli u chorych leczonych β-blokerami
  9. obserwacja w celu uniknięcia ryzyka opóźnionej anafilaksji