Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Anoreksja - objawy

Choć trudno jest wyznaczyć granicę dzielącą anoreksję od zwykłego odchudzania, każda osoba walcząca z nadwagą powinna pamiętać, że jest ona bardzo cienka. I mimo, że choroba ta jest całkowicie uleczalna, walka z jej objawami może ciągnąć się przez wiele lat.

Czym jest anoreksja?

Anoreksją nazywamy chorobę o podłożu psychicznym, której głównym objawem jest wstręt do jedzenia. Zwykle pojawia się na skutek rozpoczęcia zwykłego – wydawać by się mogło – niewinnego odchudzania lub chęci zmiany wyglądu zewnętrznego, który nam się po prostu nie podoba.

Ten rodzaj zaburzenia ujawnia się w chwili, gdy tracimy kontrolę nad apetytem i każdy posiłek kojarzy się nam jedynie z przykrym obowiązkiem. W ten sposób liczba naszych kilogramów zaczyna drastycznie spadać, a my zamiast zaprzestać praktyk związanych z odchudzaniem wpadamy w błędne koło i pragniemy tracić ich coraz więcej.

Uwaga! Nieleczona anoreksja na skutek wyniszczenia organizmu może doprowadzić nawet do śmierci.

Objawy anoreksji

Objawy anoreksji często zależą od indywidualnych preferencji psychicznych osoby chorej – od jej podejścia do walki z „nadwagą”, cech charakteru oraz relacji z otoczeniem. I tak objawami anoreksji najczęściej są:

  • lęk przed przytyciem, na skutek którego osoba chora ciągle odmawia sobie jedzenia
  • prowadzenie nadmiernie aktywnego trybu życia czerpanie radości z widoku jedzenia przez innych (np. chętne gotowanie dla członków rodziny, spędzanie dużej ilości czasu w supermarketach i oglądanie produktów spożywczych)
  • regularne uprawianie forsownych ćwiczeń – ćwiczenie „do upadłego”
  • unikanie spożywania posiłków w towarzystwie

  • wypowiadanie kłamstw dotyczących ilości zjedzonych posiłków, ukrywanie jedzenia
  • nadmierne krytykowanie własnego ciała
  • wyrzuty sumienia spowodowane zjedzeniem nawet najmniejszego posiłku
  • prowokowanie wymiotów
  • stosowanie środków przeczyszczających, odchudzających, zmniejszających apetyt
  • zanik łaknienia
  • zaprzeczanie chorobie
  • znaczna utrata wagi – BMI poniżej 18 (ale w początkowym stadium osoba chora wcale nie musi być szczupła)
  • nadmierna wrażliwość na zimno – osoba chora nawet w upały ubiera się znacznie cieplej niż inni (w ten sposób ukrywa także swoje ciało)
  • nieustanne kontrolowanie swojej wagi i liczenie kalorii
  • utożsamianie liczby straconych kilogramów ze szczęściem
  • w rozmowie z chorym główny temat stanowią diety, kalorie i ćwiczenia
  • fragmentaryzacja własnego ciała (np. obsesja na punkcie „grubego” brzucha)
  • na przemian występowanie okresów wzmożonego apetytu i głodówek

Objawy anoreksji będące skutkiem utraty wagi:

  • niskie ciśnienie tętnicze krwi
  • zwolnienie tętna
  • anemia
  • krótki oddech
  • wzdęcia
  • zaparcia
  • obrzęki dłoni i stóp
  • sucha, łuszcząca się skóra
  • wypadanie włosów i łamliwość paznokci
  • pojawienie się meszku na twarzy, dłoniach i na całym ciele
  • ciągłe odczuwanie zimna (zimny nos, dłonie i stopy – na skutek zaburzenia krążenia krwi)
  • nadmierne pocenie się
  • utrata odporności
  • utrata miesiączki
  • bóle i zawroty głowy
  • drażliwość, trudności w koncentracji, niska samoocena, depresja
  • podkrążone oczy
  • ziemista cera
  • omdlenia

Przebieg choroby

Osoba chora na anoreksję - mimo posiadania szczupłej sylwetki - uważa, że nadal musi się odchudzać. Jej sposób widzenia własnego ciała ulega znacznemu zniekształceniu, które nakazuje stosowanie drakońskich diet. Anorektycy nie są świadomi krzywdy, jaką wyrządzają w ten sposób własnemu ciału i uważają, że w każdej chwili są w stanie wrócić do normalnego sposobu odżywiania.

Na zaawansowanym etapie choroby anorektyk wyklucza z jadłospisu niemal wszystkie posiłki, ograniczając się jedynie do zjedzenia np. jednego jabłka na dobę. Po jego spożyciu rozpoczyna zaś intensywne ćwiczenia – często ponad swoje siły. Anorektykom przez cały czas trwania choroby towarzyszy lęk przed utyciem. To właśnie odchudzanie sprawia, że czują się wyjątkowi, a uwagi na temat ich wyglądu traktują jedynie jako objaw zazdrości.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość

  1. Wiktoria_ko

    anoreksja zaczyna się całkiem niewinnie. Najpierw człowiek chce schudnąć, myśli ze jest gruby, ma obsesje na swoim punkcie, ciągle widzi fałdy, grube uda, brzuch. Wydaje mu się że nie mieści się w ubrania, czy ludzie go wytykają placami że jest gruby. Codzienne wyrzekanie się posiłków, najpierw nie jedzona jest kolacja, potem śniadanie, odmawiane jest wszytko, łącznie z wodą… i tak człowiek wpada w poważną chorobę psychologiczną. W moim przypadku tak było. Ale na szczęście rodzina znalazła psychologa który zajmuje się problemami zwianymi z anoreksją, bulimią i już normalnei jem i zaczynam normalnie wyglądać. Fachową pomoc udzieliła mi psycholog Natalia Guglas-Jankowiak z gabinetu http://www.psychologguglas.pl/ w Poznaniu.