Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Bąblowica

Bąblowica to ciężka, zakaźna choroba pasożytnicza, wywołana przez inwazję larwy tasiemcówEchinococcus granulosus i Echinococcus multilocularis, której jaja przedostają się do organizmu ludzkiego drogą pokarmową ze środowiska zanieczyszczonego kałem zwierząt psowatych (do zakażenie najczęściej dochodzi po zjedzeniu niemytych owoców leśnych lub w wyniku bezpośredniego kontaktu z sierścią zwierzęcia).

Inwazja tasiemców z rodzaju Echinococcus wiąże się z powstaniem torbieli, głównie w wątrobie, nieco rzadziej w płucach, śledzionie, nerkach, kościach lub mózgu.

Do manifestacji objawów dochodzi dopiero kilka, a nawet kilkanaście lat po zarażeniu i w zależności od umiejscowienia torbieli mogą to być bóle brzucha, uczucie w nadbrzuszu, nudności, zawroty głowy, reakcje alergiczne i żółtaczka. Rozrost torbieli zaczyna stopniowo powodować zaburzenia czynności konkretnych narządów.

W leczeniu stosuje się zarówno metody zachowawcze (wstrzykiwanie środka pasożytobójczego), jak i chirurgiczne (wycięcie pasożyta z zaatakowanego narządu). W przypadku rozległych uszkodzeń wątroby konieczny może być przeszczep.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość

  1. czacha (Gość)

    Choroba wywoływana przez 2 gatunki tasiemca: Echinococcus granuosus oraz Echinococcus multilocularis
    U człowieka bąblowica wywoływana jest przez pęcherzową postać larwalną E. granulosus. Dojrzała postać tego tasiemca występuje w jelicie
    cienkim psa. Pęcherzykowa postać larwalna składa się z 3 rodzajów pęcherzy: macierzystego, potomnych i torebek lęgowych.
    Pęcherz macierzysty rozwija się z onkosfery. Jego ściana składa się z 2 warstw: zewnętrznej oskórkowej (grubej) i wewnętrznej twórczej syncytialnej (cienkiej). Warstwa wewnętrzna daje początek pęcherzom
    potomnym. U człowieka występuje tylko endogenna postać bąblowca.

    Bąblowiec rośnie bardzo wolno, po miesiącu ma średnicę 1mm, po około roku 1cm. W ciągu kilkudziesięciu lat może dorastać do kilkudziesięciu cm.
    Główki zawarte w torebkach lęgowych dają początek nowym postaciom dojrzałym (w jelicie psa) lub nowym pęcherzom – wtórnej bąblowicy (w
    innych narządach). Tasiemiec bąblowcowy występuje przede wszystkim w krajach o klimacie umiarkowanym. W Polsce u ludzi występuje sporadycznie.
    Zapobieganie obejmuje przede wszystkim zachowanie higieny osobistej.

    Wędrujące onkosfery zatrzymują się w drobnych naczyniach wątroby (60%) oraz płuc (20%) i innych narządów (serce, mózg, śledziona, nerki,trzustka). W ciągu 5 dni rozwija się larwa pęcherzykowata (endocysta)
    wokół której, w miarę wzrostu, wytwarza się otoczka łącznotkankowa (perycystę).

    Bąblowiec może pękać (zwłaszcza w wątrobie), wtedy:
    a. Jeśli dotyczy samej endocysty oddziela się ona od pery cysty
    b. Może wytworzyć się przetoka pomiędzy pery cystą a drogami żółciowymi (grozi zaczopowaniem ich przez pasożyta)
    c. Pęka pery i endocysta i zawartość wylewa się do otoczenia (może powodować wstrząs anafilaktyczny)

    Pęknąć może pęknąć także w płucach, ale rzadziej powoduje wstrząs.
    Bąblowiec może ulec zakażeniu. Powstają masy serowate, bąblowiec obumiera i torebka wapnieje.

    Przebieg kliniczny zależy od umiejscowienia i liczby pęcherzy.
    1. Bąblowica wątroby częściej dotyczy prawego płata. Ujawnia się dopiero gdy rozmiar sięga około 10cm. Może powodować żółtaczkę mechaniczną, zapalenie dróg żółciowych, nadciśnienie wrotne.
    2. Bąblowica płuc często jest wykrywana przypadkowo. Jeśli pęcherz jest duży może powodować objawy oskrzelowe (kaszel, duszność) lub opłucnowych (bóle w klp, ograniczenie ruchów oddechowych). Częto ulega zakażeniu i przebiega jak ropień
    płuc.
    3. Bąblowica mózgowia i oka przypomina objawy wągrzycy – typowe objawy guza mózgu, wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, objawy oponowe. Czasem początek może być nagły (np. lokalizacja śródkomorowa).

    Rozpoznanie:
    Nie ma objawów charakterystycznych, wymagane są badania dodatkowe.
    Pewne rozpoznanie ustala się na podstawie znalezienia charakterystycznych haków pasożyta, protoskoleksów lub fragmentów pęcherza
    Techniki obrazowe: charakterystyczne zmiany w płucach, zwapnienia wątroby, uniesienie prawej części przepony. USG ujawnia torbiel i umożliwia ocenę jej gęstości. Najlepsza do oceny jest TK.
    Badanie serologiczne jest istotną pomocą w ustaleniu etiologii zmian torbielowatych.
    Rozpoznanie różnicowe obejmuje przede wszystkim npl wątroby, torbiele wrodzone i nabyte.

    Leczenie – chirurgiczne.
    W przypadkach nieoperacyjnych leczenie albendazolem przez 1-3 m-ce.
    Czasami stosuje się nakłuwanie i wstrzykiwanie leku do torbieli.
    Bąblowica wywoływana przez E. multilocularis różnie się od poprzedniej.
    Naturalnie ten tasiemiec występuje w ogniskach w Europie (Szwajcaria), Azji, Ameryce Pn.
    Człowiek jest żywicielem przypadkowym. Zakaża się poprzez kontakt ze skórą zarażonego zwierzęcia.
    Postać larwalna jest wielokomorowa, składa się z licznych drobnych pęcherzyków o średnicy 0,5-1mm u człowieka zwykle jałowych (bez główek). Najczęściej lokalizuje się w wątrobie. Rozrasta się w sposób podobny do nowotworu i ma podobny przebieg kliniczny.
    Leczenie trudne. Chirurgiczne zwykle nieskuteczne (rozległa hepatektomia + chemioterapia przez minimum 2 lata). Duże dawki mebendazolu lub albendazolu spowalniają przebieg choroby. Zwykle zgon następuje w ciągu 10 lat.