Badania tarczycy

Spośród niemal 7 milionów Polaków chorych na tarczycę, trzy czwarte stanowią kobiety. Mężczyźni są w mniejszości, ale u nich schorzenia mają zazwyczaj cięższy przebieg i są trudniejsze w leczeniu. Objawy choroby bywają często nietypowe, dlatego trzeba poddać się wielu badaniom, by lekarz mógł postawić prawidłową diagnozę.

Po pierwsze lekarz przeprowadzi szczegółowy wywiad i zleci badanie poziomu hormonów przysadki i tarczycy we krwi (TSH - tyreotropiny, T3 - trójojodotyroniny, T4 - tyroksyny).

Prawidłowe wyniki:

TSH - 0,27-4,0 mU/l
T3 - 2-10 mU/l
T4 - 5-12 mcg/dl

Inne badania:

USG - polega na badaniu tarczycy za pomocą ultradźwięków. Badanie to pozwala określić wielkość tarczycy, a także zorientować się, czy są w niej - i w jakiej ilości/wielkości - guzki.

RTG klatki piersiowej - na zdjęciu można sprawdzić, czy tarczyca rozrasta się do wewnątrz i tworzy tzw. wole zamostkowe, które uciskają tchawicę i przełyk.

Scyntygrafia - badanemu podaje się promieniotwórczy izotop w kapsułce lub płynie. Jeśli w tarczycy są guzki, izotop wchłania się nierównomiernie. Kiedy już tarczyca go wchłonie, izotop zaczyna emitować promieniowanie, które jest rejestrowane przez urządzenie zwane gammakamerą. Na monitorze widać wówczas w różnych kolorach miejsca, które nie zaabsorbowały radioaktywnego jodu i te, które go pochłonęły. W ten sposób tworzy się mapę tarczycy, tzw. scyntygram.

Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC) - przeprowadza się ją w celu sprawdzenia, czy guzki wykryte podczas badania USG są złośliwe, czy też nie. Lekarz cienką igłą nakłuwa guzek i pobiera odrobinę tkanki. Następnie pod mikroskopem sprawdza, czy znajdują się w niej komórki nowotworowe.