Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Białaczka

Białaczka (leukemia) to określenie grupy chorób nowotworowych układu krwiotwórczego, charakteryzujących się występowaniem zaburzeń leukocytów (białych krwinek pełniących funkcje odpornościowe) we krwi, szpiku i narządach wewnętrznych.

Ze względu na przebieg choroby oraz komórki, których dotyczy, rozróżnia się cztery główne typy białaczek: ostrą białaczkę szpikową (AML), przewlekłą białaczkę szpikową (CML), ostrą białaczkę limfoblastyczną (ALL) i przewlekłą białaczkę limfatyczną (CLL).

Białaczki częściej dotykają mężczyzn niż kobiety. U dzieci najczęściej zdarza się ostra białaczka limfoblastyczna. Ostra białaczka szpikowa w 80% dotyczy osób dorosłych. Przewlekła białaczka limfatyczna może występować w każdym wieku, ale wyraźny szczyt zachorowalności obserwuje się między 40. a 70. rokiem życia.

Przyczyny rozwoju białaczki

Leczenie i rokowania w przypadku każdego typu schorzenia są różne, ale do ich powstania prowadzi podobny mechanizm. Pod wpływem różnorodnych czynników, komórki zatrzymują się na wczesnym etapie rozwoju i nie są w stanie spełniać swoich funkcji ochronnych.

Rozpoczyna się więc ich niekontrolowane namnażanie, któremu towarzyszą zaburzenia apoptozy, czyli naturalnego, zaprogramowanego wymierania i usuwania starych lub uszkodzonych komórek.

Chore komórki zaczynają gromadzić się w narządach (m.in. w śledzionie i węzłach chłonnych), powodując ich powiększanie i stopniowe uszkadzanie, a w szpiku kostnym wypierają komórki zdrowe, co skutkuje deficytami najistotniejszych składników krwi.

Objawy i przebieg białaczki

Ostre białaczki mogą objawiać się nadmierną męczliwością, bladością skóry, bólami kostno-stawowymi, częstymi krwotokami, łatwością powstawania siniaków, powiększeniem węzłów chłonnych i częstymi infekcjami, ale nie są to symptomy swoiste i mogą świadczyć o obecności innych schorzeń. Choroba zaczyna się nagle i zazwyczaj szybko postępuje.

W przypadku białaczek przewlekłych, u około 20-40% pacjentów początek choroby jest bezobjawowy i choroba może przez lata rozwijać się niezauważona. Nieprawidłowości wykrywa się zwykle przez przypadek, przy okazji rutynowych badań laboratoryjnych.

Leczenie białaczki

Celem leczenia jest uzyskanie całkowitej remisji lub zahamowanie postępu choroby (działania paliatywne), a dobór metod zależy od typu choroby, zaawansowania oraz ogólnego stanu chorego. Stosuje się chemio- i radioterapię, interferon, kortykosterydy, jak również leki eksperymentalne.

Ostateczną formą leczenia białaczki jest przeszczep szpiku, polegający na podaniu pacjentowi preparatu zawierającego komórki macierzyste, będące w stanie odtworzyć uszkodzony układ krwiotwórczy. Ze względu na drastyczne obniżenie odporności, chory powinien ze szczególną troską dbać o zdrowie i unikać źródeł infekcji.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość