Autoalergia

Typ II — cytotoksyczny (autoalergia). Ten typ reakcji polega na tym, że antygen jest albo częścią składową błony komórkowej, albo wtórnie adsorbuje się na niej. Przeciwciałami są tu immunoglobuliny klasy IgG lub IgM. Wynikiem reakcji antygen—przeciwciało jest rozpad (cytoliza) określonej grupy komórek. Do tego typu reakcji należy wiele chorób, które nazywamy autoimmunologicznymi, w tym choroby krwi wiodące do rozpadu krwinek (niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość), reakcja związana z odrzuceniem przeszczepów itp.

W chwili obecnej zjawiska autoalergii rozciągają się na coraz większy obszar medycyny. Ta stosunkowo młoda gałąź alergologii ma nieograniczone perspektywy rozwoju, lecz klasyfikacja jej jest jeszcze sporna. Niektórzy zaliczają autoalergię do odczynów późnych. Wiemy o    niej jeszcze bardzo mało. Badania są żmudne, wymagają trudno dostępnego materiału i stosowania nowoczesnych technik badawczych.

Złożona struktura białek organizmu znajduje się stale w zasięgu szkodliwych wpływów środowiska zewnętrznego. Niewielka zmiana w ich strukturze,' spowodowana głównie czynnikami denaturacyjnymi, może w pewnych przypadkach doprowadzić do traktowania własnego białka jako białka obcego, jako antygenu. Tak zmienione własne białko, które doprowadza do produkcji przeciwciał, nazwano autoantygenem.

Autoalergia (inaczej samouczulenie) jest więc związana z alergizującym działaniem własnych tkanek gospodarza. Przyczyną tego może być uraz, zaburzenie biochemiczne lub inne jeszcze mało znane przyczyny, które doprowadzają do zmiany struktury tkanek, co może być bodźcem do produkcji przeciwciał skierowanych przeciw tym tkankom. W tych warunkach poszczególne tkanki stają się antygenami. Często przyczyną choroby jest pierwotne uszkodzenie narządu przez czynnik zapalny i po wygaśnięciu zapalenia, kiedy zdawałoby się, że choroba powinna wygasać, proces chorobowy toczy się dalej, ale jego przyczyną nie jest już zapalenie, lecz autoalergizacja.

Autoalergię można wywołać doświadczalnie, a także wykryć kliniczne jej postacie. Z wielu prac, które poświęcono tym problemom, przytoczę jeden z przykładów. Królikom operacyjnie usunięto tarczycę i wstrzyknięto sporządzone z niej wyciągi (Witebsky). W wyniku tego zabiegu u około 80% zwierząt stwierdzono przeciwciała skierowane przeciw własnej tarczycy (autoprzeciwciała).

U większości chorych z przewlekłym zapaleniem tarczycy, jak również u chorych z nadczynnością oraz niedoczynnością tarczycy można było przy użyciu rozmaitych technik stwierdzić antytarczycowe autoprzeciwciała.

W 1899 r. Karl Landsteiner i Ilia Mieczników wykryli obecność przeciwciał skierowanych przeciw plemnikom u świnek morskich, którym wstrzykiwano obcogatunkowe nasienie.

Surowica tych zwierząt powodowała zahamowanie ruchów plemników, których użyto w celu uczulenia. W 1900 r. Metalnikow wvkazał to samo zjawisko w stosunku do własnych plemników zwierzęcia, a więc uzyskał działanie związane z istnieniem autoprzeciwciaŁ Rumke w 1958 r. opisał wiele przypadków obecności w surowicy bezpłodnych mężczyzn autoprzeciwciał unieruchamiających plemniki, co mogło być dostateczną przyczyną bezpłodności. To tylko przykłady autoalergii. Ten rodzaj uczulenia wykazano w niektórych chorobach wątroby, nerek, krwi, tkanki łącznej i układu nerwowego. A w ilu chorobach o niejasnej przyczynie jako wyraz bezsilności pojawia się termin „autoalergia”!

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość