Odczyn Prausnitza-Kiistnera

Opiera się on na zasadzie biernego przeniesienia na skórę człowieka zdrowego przeciwciał uczulających skórę, zawartych w surowicy chorego na alergozę. Po 24 godzinach od wstrzyknięcia osobie zdrowej surowicy chorego, uczulonego na dany alergen, wykonuje się w tym miejscu próbę śródskórną i przeprowadza odpowiednią kontrolę. W przypadku wstrzyknięcia alergenu, na który jest uczulony chory, w miejscu skóry człowieka zdrowego uczulonym surowicą chorego na alergozę powstaje odczyn dodatni. Jest rzeczą interesującą, że odczyn dodatni Prausnitza-Kustnera można wywołać nie tylko przez śródskórne wprowadzenie alergenu. W pewnych przypadkach wywoływano go przez doustne podanie odpowiedniego alergenu. Wtedy na skórze osoby zdrowej, uczulonej surowicą chorego na alergozę, powstaje odczyn dodatni, tak jakby lokalna pokrzywka. Ilość pokarmu aler-genowego nie musi być duża; czasami wystarczy podanie doustne 0,1 cm3 białka kurzego.

Odczyn Prausnitza-Kustnera jest dodatni jedynie w alergii o typie odczynów wczesnych. Tam, gdzie przeciwciała nie krążą w surowicy, lecz są związane z tkankami, odczyn ten wypada ujemnie. Nie ma go więc w alergii bakteryjnej i alergozach kontaktowych.

Pewnym udoskonaleniem próby Prausnitza--Kiistnera było wprowadzenie przez Kennedyego tzw. odwróconego testu Prausnitza-Kustnera. Znajduje on szerokie zastosowanie przy wykrywaniu alergii lekowej. Po kilku dniach zażywania przez osobę zdrową leku, na który pada podejrzenie, że uczula on chorego, pobieramy surowicę od chorego i wprowadzamy ją śródskórnie tejże zdrowej osobie. Dodatni odczyn skórny u osoby zdrowej po wprowadzeniu surowicy chorego potwierdza obecność uczulenia na dany lek u chorego. Test ten jest szczególnie wartościowy przy wykrywaniu uczulenia na sulfonamidy, fenaktil, streptomycynę, barbiturany, związki arsenu i in. Pewną modyfikacją odczynu Prausnitza-Kustnera jest odczyn Konigssteina-Urbacha, polegający na przeniesieniu na osobnika zdrowego nie surowicy chorego, lecz zawartości pęcherza skórnego od chorego na alergozę skórną. Ta metoda umożliwia czasami otrzymanie dodatnich odczynów w przypadkach kontaktowego zapalenia skóry.

Korzyści płynące z próby Prausnitza-Kustnera są duże. Odczyn Prausnitza-Kustnera pozwala na potwierdzenie niepewnych wyników testowania rutynowego. Przy zastosowaniu go można uniknąć testowania chorych, zwłaszcza dzieci, co wiąże się zawsze z niebezpieczeństwem występowania bardzo burzliwych odczynów ogólnych. Odczynem tym można sprawdzić skuteczność leczenia odczulającego, gdyż przy dobrym odczuleniu odczyn Prausnitza--Ku-stnera wygasa.

W niektórych ośrodkach stosuje się mniej pewne próby alergenowe. Należy do nich test badający spadek liczby krwinek białych po zetknięciu się ze swoistym alergenem (próba Vaughana) i test aglutynacji krwinek płytkowych (próba Storcha).

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość