Odczyn Prausnitza-Kustnera

Pośrednim sposobem wykrywania reagin są próby skórne. Badanie polega na wstrzyknięciu alergenu, najczęściej śródskórnie; w przypadku uczulenia na dany alergen powstaje w miejscu wstrzyknięcia zaczerwienienie i pęcherz. Jedną ż odmian tych prób jest odczyn Prausnitza-Kustnera.

Carl Prausnitz był alergikiem z wyraźnym uczuleniem na mięso rybie. Współpracował z Johannem Kustnerem i razem opracowywali pewne zagadnienia związane z alergią. Pewnego razu (1921 r.) Kustner pobrał Prausnitzowi trochę krwi, odwirował i nieco surowicy wstrzyknął sobie śródskórnie, po 24 godzinach w to samo miejsce, także śródskórnie —- trochę wyciągu z mięsa rybiego. U zdrowego Kustnera powstał w tym miejscu żywy odczyn, taki, jaki pojawił się u uczulonego na ryby Prausnitza po wstrzyknięciu wyciągu z mięsa rybiego. Wyciąg z ryb wstrzyknięty Kustnerowi w inne okolice ciała nie wywoływał żadnego odczynu.

Wytłumaczenie objawu Prausnitza-Kustnera jest następujące: surowica alergika zawierała przeciwciała uczulające skórę. Przez wstrzyknięcie jej do skóry człowieka zdrowego powstaje tylko w najbliższej okolicy wstrzyknięcia krótkotrwałe uczulenie na substancje, na które była uczulona cała skóra dawcy surowicy. Odczyn Prausnitza-Kustnera umożliwia przeprowadzenie prób diagnostycznych na osobach zdrowych (od chorych pobiera się tylko surowicę), co nie jest pozbawione znaczenia.

Jeszcze jeden lekarz-alergik wnosi nowe wartości do alergologii, wykorzystując auto-eksperyment.

Odczyn Prausnitza-Kustnera j est przykładem biernego miejscowego uczulenia. Jedynie w sporadycznych przypadkach stwierdza się ogólne bierne uczulenie, a mianowicie bierne przeniesienie choroby atopowej przez transfuzję krwi. Maximillian Raminez w 1919 r. opisał przypadek dotyczący osoby, której przetoczono krew chorego na astmę oskrzelową na tle uczulenia na sierść końską. Po wyjściu ze szpitala podczas wsiadania do dorożki konnej osoba ta doznała napadu astmatycznego; napady te powtarzały się jeszcze przez pewien czas przy zetknięciu z sierścią końską. Skóra tego osobnika przez pewien czas wykazywała dodatnie odczyny na sierść konia.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość