Bloki przedsionkowo-komorowe

Bloki przedsionkowo-komorowe:

  • I stopnia - w EKG wydłużenie odstępu PQ powyżej 0,2 sekundy,
  • II stopnia:

-    typ I (periodyka Wenckebacha lub Mobitza I) - charakteryzuje się stopniowym wydłużaniem odstępu PQ w kolejnych ewolucjach aż do momentu wypadnięcia zespołu komorowego,

-    typ II (Mobitza II) - charakteryzuje się okresowym wypadaniem kolejnych ewolucji serca, będących wynikiem chwilowego zablokowania przewodzenia przedsionkowo-komorowego,

•    III stopnia (całkowity) - w EKG częstość pobudzeń przedsionków jest prawidłowa, natomiast komory są pobudzane z zastępczych ośrodków poniżej łącza przedsionkowo-komorowego (częstość rytmu komór jest mniejsza niż przedsionków).

Postępowanie-, w napadowych zaburzeniach przewodzenia przeclsionko-wo-komorowego stosuje się dożylnie leki pobudzające receptory beta-adre-nergiczne (orcyprenalina, izoprenalina) lub antycholinergiczne - atropina (nieskuteczna w bloku II stopnia typu Mobitza II i w bloku III stopnia) bądź elektrostymulację czasową. Długotrwałe utrzymywanie się zaburzeń przewodzenia jest wskazaniem do stałej elektrostymulacji serca. Bezwzględnym wskazaniem do implantacji układu stymulującego serca na stałe są zaburzenia przewodzenia przebiegające z zespołami MAS.

U chorych ze stymulatorem serca zabronione jest wykonywanie badań diagnostycznych za pomocą rezonansu magnetycznego oraz zabiegów fizykoterapeutycznych z zastosowaniem pola elektromagnetycznego (np. diatermii krótkofalowej lub diadynamiki). Należy zachować ostrożność w przypadku korzystania z telefonów komórkowych.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość