Choroba Leśniowskiego-Crohna

Choroba Leśniowskiego-Crohna jest to przewlekły proces zapalny zajmujący wszystkie warstwy jelita, najczęściej krętego i okrężnicy.

Etiologia: przypuszcza się, że przyczyną rozwoju choroby jest przełamanie bariery śluzówkowej przez specyficzny czynnik zakaźny lub toksyczny, prowadzący do rozwoju przewlekłego procesu zapalnego. W etiopatogenezie choroby uwzględnia się, podobnie jak we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, udział czynników genetycznych, środowiskowych i immunologicznych.

Objawy kliniczne: symptomatologia choroby jest bardzo bogata i zależy od umiejscowienia, rozległości, stopnia zaawansowania zmian w przewodzie pokarmowym oraz czasu trwania procesu chorobowego. Klasycznymi objawami są bóle brzucha i biegunka, niekiedy o charakterze tłuszczowym. Stolec rzadko zawiera domieszkę krwi. U niektórych chorych występuje gorączka i liczne objawy, które są następstwem zaburzeń wchłaniania różnych składników pokarmowych. Badaniem fizykalnym można często stwierdzić guz w jamie brzusznej, zlokalizowany najczęściej w prawym dole biodrowym.

Podstawowym badaniem jest radiologiczna ocena przewodu pokarmowego (pasaż jelita cienkiego i wlew doodbytniczy). Cechą charakterystyczną radiogramów jest stwierdzenie odcinkowych zmian jelita cienkiego lub grubego, często z pojedynczymi lub mnogimi zwężeniami.

U kilku procent chorych, częściej u dzieci, zmiany mogą dotyczyć także górnego odcinka przewodu pokarmowego. Zmiany okołoodbytnicze .(ropnie, szczeliny, przetoki) należą do charakterystycznego obrazu choroby i występują u 50-80% chorych. Badanie radiologiczne pozwala również wykryć objawy podniedrożności lub niedrożności jelit.

Duże znaczenie ma także badanie endoskopowe. Może ono potwierdzić wykazany w badaniu radiologicznym typowy obraz „brukowania”, tj. występowania obrzęku błony podśluzowej, pogrubienia ściany jelita i szczelinowatych owrzodzeń.

Do powikłań choroby zalicza się: powstawanie przetok i ropni (cecha bardzo charakterystyczna), niedrożność częściową lub całkowitą jelit, perforację, krwotok, toksyczne rozdęcie okrężnicy, amyloidozę, nerkową kamicę szczawianową, szczeliny okołoodbytowe i raka.

Postępowanie: wyróżnia się leczenie żywieniowe, farmakologiczne i operacyjne, przy czym wybór metody zależy od ciężkości przebiegu choroby i jej powikłań. Dieta chorego powinna uzupełniać niedobory wielu składników spowodowane zaburzeniem ich wchłaniania. W fazie aktywnej choroby, zwłaszcza u dzieci, stosuje się dietę polimerową lub elementarną.

Lekami pierwszego wyboru są glikokortykosteroicly, w ciężkiej postaci choroby podawane dożylnie (np. hydrokortyzon 100 mg co 6 godzin), w lżejszych doustnie (np. prednizolon w dawce 20 do 40 mg dziennie).

Doodbytniczo można podawać budezonicl w dawce 9 mg raz dziennie.

W aktywnych zapaleniach jelita czczego i krętego stosuje się preparaty kwasu 5-aminosalicylowego w dawce 2-4 g/dobę.

W ciężkich postaciach- choroby oraz u osób, u których odstawienie steroidów powoduje natychmiastowy nawrót choroby, podaje się leki immuno-supresyjne z grupy antymetabolitów (azatioprynę 2 mg/kg mc.) lub 6-mer-kaptopurynę (1,5 mg/kg mc.). Efekt terapeutyczny tych leków występuje po około '14-16 tygodniach, dlatego ich podawanie należy rozpocząć łącznie ze steroidami.

U niektórych chorych niepoddających się leczeniu farmakologicznemu zachodzi konieczność leczenia chirurgicznego.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość