Dyspepsja niewrzodowa

Dyspepsja niewrzodowa są to przewlekłe objawy pochodzące z górnego odcinka przewodu pokarmowego, których nie można powiązać z żadną miejscową lub uogólnioną patologią. Definicja ta wyklucza zatem pacjentów z chorobą refluksową, wrzodem trawiennym, nowotworem przełyku lub żołądka, kamicą żółciową i przewlekłym zapaleniem trzustki.

Etiologia: prawdopodobnie wieloczynnikowa, obejmująca niesprawność motoryki górnego odcinka przewodu pokarmowego, zaburzenie opróżniania żołądka i dwunastnicy z kwaśnej treści napływającej z żołądka, wpływ niektórych leków, status społeczny oraz nadmierną wrażliwość na stresy.

Objawy kliniczne: ból w nadbrzuszu, zgaga, uczucie pełności poposiłkowej, nudności, wymioty, wzdęcia. Obowiązuje wykluczenie podłoża organicznego dyspepsji. U każdej osoby powyżej 45. roku życia oraz u osób z objawami alarmującymi (postępująca utrata masy ciała, niedokrwistość, krwawienie ostre lub przewlekłe, dysfagia, wymioty) należy wykonać gastroskopię.

Postępowanie: skuteczność leczenia zarówno niefarmakologicznego, jak i farmakologicznego jest ograniczona. Obejmuje ono przecie wszystkim próby przekonania chorego o łagodnej naturze dolegliwości i braku uzasadnienia przeprowadzenia kosztownych badań diagnostycznych. Nie ma dowodów na skuteczność leczenia dietetycznego. Zaleca się jedynie posiłki ubogo-tłuszczowe, podawane w małej objętości 5-6 razy w ciągu dnia.

W zasadzie należy unikać podawania leków z powodu ograniczonej ich skuteczności. Farmakoterapia objawowa obejmuje próby krótkoterminowego podawania leków blokujących receptor I-I2, inhibitorów pompy protonowej lub spazmolitycznych.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość