Leczenie nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży

Nadciśnienie u kobiet w ciąży jest rozpoznawane zazwyczaj na podstawie bezwzględnych wartości ciśnienia tętniczego (tj. 140/90 mm Hg lub większego) lub podwyższenia wartości ciśnienia z okresu przed ciążą lub I trymestru ciąży (tj. wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego o >25 mm Hg i(lub) wzrost rozkurczowego o >15 mm Hg), Nadciśnienie w ciąży dzieli się zazwyczaj na: przewlekłe (nadciśnienie samoistne lub wtórne); de nono: stan przedrzucawkowy (preeclampsia) lub nadciśnienie związane z ciążą; stan przedrzucawkowy w przebiegu przewlekłego nadciśnienia.

Stan przedrzucawkowy jest chorobą wielonarządową, w której wzrost ciśnienia tętniczego jest: tylko jednym z objawów. Głównie zaburzenia dotyczą nerek, wątroby, mózgu i układu krzepnięcia. Upośledzenie przepływu łożyskowego może opóźniać rozwój płodu lub powodować jego obumarcie.

Panuje ogólna zgodność poglądów, że ciśnienie tętnicze wyższe niż 170/110 mm Hg należy obniżać, aby zapobiegać wystąpieniu udaru mózgu tub rzucawki. Nie ma jednak całkowitej zgodności co do korzyści leczenia hipotensyjnego w przypadku niższych wartości ciśnienia tętniczego. Lekami stosowanymi powszechnie do szybkiego obniżania ciśnienia tętniczego są: labetalol i hydralazyna. Do leków powszechnie stosowanych w przewlekłym leczeniu nadciśnienia u kobiet w ciąży należą-, beta-blokery, a szczególnie oksprenolol, pindolol i atenolol (może prowadzić do opóźnienia rozwoju płodu, jeżeli stosowany jest przez całą ciążę), labetalol, metyldopa, prazosyna, hyclralazyna i isradypina. Do leków, które nie są stosowane podczas ciąży, należą: inhibitory ACE oraz preparaty antagonistów receptora dla angiotensyny II. Leki moczopędne stosowane są niechętnie ze względu na zmniejszenie objętości osoczowej.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość