Leczenie nadciśnienia tętniczego

Każdy chory na nadciśnienie tętnicze musi być poinformowany, że:

  • wysokie ciśnienie może być bezobjawowe i utrzymywać się przez całe życie,
  • niekontrolowane nadciśnienie jest główną przyczyną udaru mózgu, zawału serca i przedwczesnego zgonu, zaś właściwe leczenie zapobiega tym powikłaniom,
  • terapia niefarmakologiczna i farmakologiczna powinna być prowadzona przez całe życie i nie można zaprzestać bądź nieregularnie zażywać przepisanych leków.

W leczeniu nadciśnienia należy uwzględnić dwa problemy: współpracę chorego w procesie leczenia i do jakiej wartości należy obniżyć ciśnienie tętnicze. Brak współpracy może wynikać z lekceważenia choroby, niedostatecznej wiedzy na temat konieczności systematycznego leczenia, utrudnionego dostępu do lekarza w celu powtórzenia leków lub niemożności ich wykupienia z przyczyn ekonomicznych, zbyt skomplikowanego sposobu prowadzonej terapii i występowania działań niepożądanych.

Pożądane wartości ciśnienia, jakie należy uzyskać, w ostatnich latach uległy znacznemu obniżeniu. Obecnie uważa się, że wartości docelowe ciśnienia tętniczego w czasie terapii hipotensyjnej to ciśnienie optymalne albo prawidłowe u osób młodych, w średnim wieku albo z cukrzycą (< 130/85 mm Hg) i przynajmniej wysokie prawidłowe u osób w wieku podeszłym (< 140/90 mm Hg).

Leczenie niefarmakologiczne, czyli zmiana trybu życia, ma wpływ zarówno na wartość ciśnienia tętniczego, jak i na całkowite ryzyko rozwoju choroby niedokrwiennej serca.

Zalecenia dotyczące modyfikacji stylu życia dla osób z nadciśnieniem (i bez nadciśnienia) są następujące:

  • rzucić palenie,
  • utrzymać masę ciała w przedziale BMI 20-25 kg/m2 (unikając pokarmów
  • o dużej zawartości tłuszczu, cukru i alkoholu),
  • ograniczyć spożycie alkoholu do 10-30 g/dobę (mężczyźni) i 10-20 g/ /dobę (kobiety),
  • chodzić na 45-minutowe spacery przez większość dni w tygodniu, .
  • stosować zdrową dietę:
  • unikać żywności przetworzonej,
  • ograniczyć dobowe spożycie soli (NaCl) < 6 g, unikać pokarmów przetworzonych i innych słonych potraw i nie dodawać soli przy stole,
  • ograniczyć ilość tłuszczu, zwłaszcza o dużej zawartości kwasów nasyconych,
  • do .każdego posiłku dodawać świeże owoce i warzywa,
  • przynajmniej raz na dobę spożywać posiłek zawierający błonnik,
  • jeść ryby przynajmniej 3 razy w tygodniu.

W powyższym postępowaniu powinni brać udział lekarze, pielęgniarki, dietetycy, psycholodzy kliniczni oraz inni terapeuci.

 

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość