Odma opłucnej

Odma opłucnej jest to obecność powietrza w jamie opłucnej. Wyróżnia się odmę samoistną pierwotną (badaniem nie stwierdza się wyraźnej przyczyny, a po rozprężeniu płuc obraz jest prawidłowy) oraz odmę samoistną wtórną (u chorych z gruźlicą płuc, rozedmą pęcherzową, w przebiegu ropni lub gronkowcowego zapalenia płuc). Odma może też być następstwem urazu klatki piersiowej. Najczęstszą przyczyną odmy jest pękanie pęcherzy roze-dmowych.

Objawy kliniczne: duszność o nagłym początku, kłujące bóle w klatce i kaszel. Jeśli dojdzie do przesunięcia śródpiersia, nasila się duszność, sinica, tachykardia. Może wystąpić nawet wstrząs. Po stronie odmy drżenie piersiowe jest. osłabione, stwierdza się odgłos bębenkowy, szmer oddechowy osłabiony lub zniesiony. W ltg widoczny jest płaszcz odmowy (otaczający płuco obszar pozbawiony struktury płuca) o różnej szerokości. Niewielka odma może być bezobjawowa.

Różnicowanie: z zawałem serca, z zatorem do tętnicy płucnej, z tętniakiem rozwarstwiającym, z napadem astmy oskrzelowej.

Postępowanie: odmę leczy się, stosując drenaż ssący. W przypadkach odmy nawracającej stosuje się wycięcie pęcherzy rozedmowych. Odma zastawkowa z nadciśnieniem wymaga szybkiej interwencji (wkłucie grubej igfy do jamy opłucnej iv celu wyrównania ciśnień).

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość