Ostra niewydolność oddechowa

Ostra niewydolność oddechowa są to zakłócenia wymiany gazowej w płucach, których wynikiem jest zaburzenie ciśnienia parcjalnego tlenu (Pa02i dwutlenku węgla (PaCÓ2) we krwi tętniczej.

Rozróżnia się niewydolność oddechową typu I (częściową lub hipoksemiczną): Pa02 < 7,3-8 kPa (55—60 mm lig) przy prawidłowym lub obniżonym PaC02 oraz niewydolność oddechową typu II (całkowitą), gdy Pa02 < 7,3-8 kPa (55-60 mm Hg) i PaC02 > 6,6 kPa (50 mm Hg).

Gdy niewydolność oddechowa rozwija się szybko (w ciągu minut, godzin), nazywa się ją ostrą. W ostrej niewydolności oddechowej w gazometrii stwierdza się wysokie PaC02, niskie pH i prawidłowe stężenie dwuwęglanów.

Czynniki prowadzące do rozwoju ostrej niewydolności oddechowej to: choroby układu oddechowego:

  • stan astmatyczny w przebiegu astmy lub przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP),
  • zapalenie płuc,
  • zatorowość płucna,
  • ARDS,

choroby układu krążenia:

  • ostra niewydolność krążenia,
  • rozległy uraz klatki piersiowej ze złamaniami żeber i mostka,
  • zatrucie lekami,

choroby układu nerwowego:

  • udar mózgu,
  • hipowentylacja ośrodkowa,
  • stwardnienie rozsiane,
  • miastenia.

Etiopalogeneza:

  • zaburzenie stosunku wentylacji do peifuzji,
  • hipowentylacja,
  • przeciek płucny,
  • zaburzenia dyfuzji.

Objawy kliniczne:

  • duszność,
  • zaburzenia świadomości,
  • tachypnoe > 35 na minutę,
  • tachykardia,
  • sinica,
  • praca dodatkowych mięśni oddechowych.

Rozpoznanie na podstawie badania gazometrycznego.

Badania dodatkowe:

  • morfologia kiwi,
  • rtg klatki i CT,
  • EKG,
  • badanie czynnościowe płuc.

Postępowanie polega na leczeniu przyczyny choroby podstawowej:

  • tlenoterapia,
  • mechaniczna wentylacja.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość