Powikłania ostrych zespołów wieńcowych

Do powikłań ostrych zespołów wieńcowych zalicza się:

  • zaburzenia hemodynamiczne (wstrząs kardiogenny, obrzęk płuc, hipotonię),
  • destabilizację funkcji bioelektrycznej mięśnia sercowego (zaburzenia rytmu i przewodzenia),
  • zaburzenia czynności mechanicznej serca (pęknięcie lub dysfunkcja mięśnia brodawkowa!ego - ostra niedomykalność mitralna, pęknięcie przegrody mięclzykomorowej),
  • powikłania zakrzepowó-za torowe,
  • poszerzenie obszaru martwicy,
  • nagłe zatrzymanie krążenia,
  • zespół Dresslera (2-8 tygodni po zawale).

Wstrząs kardiogenny jest zespołem ostrych zaburzeń hemodynamicznych związanych z obniżeniem rzutu serca z następowym upośledzeniem przepływu obwodowego i rozwojem kwasicy.

Objawy: rozpoznanie wstrząsu opiera się na kryteriach klinicznych (spadek skurczowego ciśnienia krwi poniżej 90 mm l ig tiwający dłużej niż 30 minut, diureza poniżej 20 ml/godzinę, cechy hipopeifuzji obwodowej -zimna, zlana potem skóra, niekiedy zaburzenia świadomości) i hemodynamicznych (pojemność minutowa serca poniżej 2,0 l/minutę/m2, ciśnienie napełniania lewej komory powyżej 15 mm l ig).

Postępowanie przedszpitalne:

  • walka z bólem zawałowym (morfina),
  • założenie drogi dożylnej,
  • podawanie tlenu przez maskę twarzową,
  • monitorowanie zapisu EKG (rejestracja zaburzeń rytmu i przewodzenia),
  • zastosowanie leczenia farmakologicznego aminami katecholowymi w celu stabilizacji stanu hemodynamicznego,
  • założenie cewnika do pęcherza moczowego,
  • transport do ośrodka kardiologicznego dysponującego pracownią hemodynamiczną oraz możliwościami mechanicznego wspomagania krążenia.

Postępowanie szpitalne:

  • wypełnienie łożyska naczyniowego (dekstran 40, płyny),
  • stosowanie amin katecholowych (dopamina 2-15 Mg/kg mc./minutę, noradrenalina 5-10 Mg/kg mc./minutę - dożylnie),
  • mechaniczne wspomaganie czynności serca (kontrapulsacja wewnątrzaortalna, hemopompa i krążenie pozaustrojowe),
  • leczenie przyczynowe (udrożnienie naczynia clozawafowego, leczenie kardiochirurgiczne ubytku w przegrodzie międzykomorowej i niedomykalności mitralnej).

Obrzęk płuc jest to nagłe załamanie się harmonijnej współpracy między prawą i lewą komorą na skutek ostrej niewydolności lewej komory u chorego ze zwiększoną przepuszczalnością śródbłonka naczyń płucnych, przy zwiększonej podaży krwi z obwodu, z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej i zaburzeniami regulacji korowo-trzewnej.

Objawy kliniczne: występują duszność spoczynkowa, oddech przyspieszony, kaszel z odpluwaniem pienistej, często podbarwionej krwią plwociny. Przedmiotowo stwierdza się ciężki ogólny stan chorego, skóra jest blada, niekiedy zasiniona, pokryta lepkim potem, akcja serca przyspieszona, nad polami płucnymi rzężenia drobno-, średnio- i grubobańkowe.

Postępowanie przedszpitalne:

  • morfina w początkowym okresie obrzęku,
  • podawanie tlenu do oddychania przez maskę twarzową,
  • diuretyki dożylnie (furosemid, torasemicl),
  • nitrogliceryna podjęzykowo (przeciwwskazana przy hipotonii),
  • transport do szpitala tv pozycji siedzącej, z opuszczonymi nogami (zmniejszanie powrotu żylnego).
  • Postępowanie szpitalne-.
  • nitrogliceryna dożylnie (przeciwwskazana przy hipotonii),
  • aminy katecholowe (dopamina, dobutamina) w obrzęku z towarzyszącą hipotonią,
  • digoksyna dożylnie,
  • w zależności od przebiegu choroby dalsze podawanie leków moczopędnych lub wentylacja.

Postępowanie w zaburzeniach rytmu serca:

  • migotanie przedsionków z szybką czynnością komór lub częstoskurcz nadkomorowy - beta-blokery (metoprolol, esmolol dożylnie), w przypadku narastania objawów hemodynamicznych kardiowersja elektryczna,
  • złożona arytmia komorowa - amiodaron dożylnie lub beta-blokery,
  • częstoskurcz komorowy z objawami hemodynamicznymi lub migotanie komór - defibrylacja elektryczna.

Postępowanie w zaburzeniach przewodzenia: blok przedsionkowo-komorowy II stopnia typu Móbitza lub blok przedsionkowy III stopnia - czasowa stymulacja serca.

 

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość