Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest rozlanym procesem zapalnym o nieznanej etiologii, ograniczonym do błony śluzowej odbytnicy lub odbytnicy i okrężnicy, w którego przebiegu może dochodzić do powstawania owrzodzeń.

Etiologia: przyczyna choroby nie została dotychczas w pełni wyjaśniona, sugeruje się jednak współudział czynników genetycznych, środowiskowych i immunologicznych. Za istotną rolą predyspozycji genetycznych przemawia rodzinne występowanie choroby.

Udział układu immunologicznego w patogenezie choroby udowadniają wyniki wielu badań.

Objawy kliniczne: choroba dotyczy głównie osób młodych, a szczyt zachorowania występuje pomiędzy 20. a 40. rokiem życia.

Klasycznym objawem jest biegunka z obecnością ki^wi i śluzu, której często towarzyszą: bóle, najczęściej zlokalizowane w podbrzuszu lub w okolicy lewego dołu biodrowego, postępująca utrata masy ciała, podwyższona temperatura i obrzęki.

Do obrazu choroby należą również objawy pozajelitowe, a wśród nich pojawiające się w okresach zaostrzeń: zapalenie dużych stawów, zapalenie tęczówki i naczyniówki, rumień guzowaty, nadmierne rogowacenie i zgorze-linowate zapalenie skóry. Niezależnie od przebiegu choroby może wystąpić zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, stłuszczenie i zapalenie wątroby oraz łagodne zapalenie trzustki.

Aktywność choroby oraz stopień nasilenia objawów klinicznych może mieć charakter lekki, średnio ciężki lub ciężki. W postaci ciężkiej liczba oddawanych stolców z dużą domieszką kiwi przekracza 6. Towarzyszą im niekiedy burzliwe objawy kliniczne zarówno ze strony jelita, jak i innych narządów (toksemia ogólnoustrojowa, wzdęcie brzucha, zatrzymanie perystaltyki jelitowej).

U każdego chorego należy wykonać morfologię kiwi obwodowej, odczyn sedymentacyjny, testy wątrobowe (transaminazy, fosfataza alkaliczna, bilirubina, proteinogram), ocenę kału na obecność bakterii, pasożytów i kiwi. Ze względu na zajęcie procesem zapalnym odbytnicy podstawowe znaczenie diagnostyczne ma badanie endoskopowe dystalnego odcinka jelita grubego (rektoskopia lub fibrosigmoidoskopia) oraz mikroskopowa ocena wycinka błony śluzowej.

Pełne badanie endoskopowe jelita grubego, wykonane po ustabilizowaniu stanu klinicznego chorego lub w okresie remisji choroby, pozwala na ocenę stopnia zaawansowania i rozległości procesu zapalnego,różnicowanie z chorobą Leśniowskiego-Crohna i innymi chorobami jelita grubego oraz prowadzenie nadzoru onkologicznego u osób z wieloletnią historią choroby.

Do powikłań miejscowych należą zmiany okolooclbytnicze, zwężenie, perforacja, krwotok, toksyczne rozdęcie jelita grubego (megacolon toxicum) oraz rak.

Do powikłań pozajelitowych należą m.in. choroby wątroby i dróg żółciowych, układu kostno-stawowego (zapalenie dużych stawów; Zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), skóry (rumień guzowaty i zgorzelinowe zapalenie skóry) oraz narządu wzroku (zapalenie tęczówki i spojówek).

Postępowanie: stosuje się leczenie farmakologiczne i chirurgiczne, przy czym wybór metody zależy od ciężkości przebiegu choroby i jej powikłań.

Lekami z wyboru są sulfasalazyna i jej analogii (monomer i dimer kwasu 5-aminosalicylowego), podawane zazwyczaj doustnie, niekiedy doodbytniczo w postaci czopków lub wlewek, oraz glikokoitykosteroicly, stosowane doodbytniczo, doustnie lub dożylnie; podaje się je w postaci lekkiej -w dawce 100 mg hydrokortyzonu, 20 mg prednizolonu lub 2 mg budezoni-cki we wlewkach doodbytniczych, w ciężkiej - 300 mg hydrokortyzonu lub 60 mg metyloprednizolonu dożylnie.

W przypadku braku poprawy po 5-7 dniach intensywnego leczenia farmakologicznego powinno się podjąć próbę leczenia cyklosporyną w dawce 2 mg/kg mc., a w razie braku poprawy po 4—7 dniach takiej terapii należy rozważyć leczenie chirurgiczne.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość