Zespół jelita nadwrażliwego

Etiologia: zespół jelita nadwrażliwego, to zespół objawów ze strony przewodu pokarmowego obejmujących bóle brzucha, wzdęcia i zaburzenia wypróżniania, trwających w sposób ciągły lub’nawracający co najmniej 3 miesiące w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

Postuluje się kilka mechanizmów odpowiedzialnych za występowanie zespołu objawów charakteryzujących zespół jelita nadwrażliwego. Najczęściej wskazywanymi są: niestabilność emocjonalna, przewlekły stres, depresja oraz hipochondria. Nie jest jednak do końca wyjaśnione, czy zmiany psychiczne są przyczyną czy raczej następstwem odczuwanych dolegliwości. Niektórzy klinicyści uważają, że u podłoża zespołu jelita nadwrażliwego leży nadmierna wrażliwość mięśniówki jelit na bodźce.

Zespół jelita, nadwrażliwego występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Zaostrzenie dolegliwości występuje często w okresie menstruacji, co sugeruje ich związek z poziomami hormonów płciowych.

Objawy kliniczne: symptomatologia choroby jest bardzo bogata. Do charakterystycznych objawów, ciągłych lub nawracających, należą bóle w jamie brzusznej (ustępujące po wypróżnieniu i podczas spoczynku nocnego),naprzemienne zaparcie i biegunka, wrażenie niepełnego wypróżnienia, wzdęcia i obecność śluzu w stolcu. Mogą również występować objawy dyspep-tyczne, nietolerancja niektórych pokarmów, zgaga, nudności, szybkie uczucie sytości i „puste” odbijania.

Spory odsetek chorych zgłasza również objawy pozajelitowe, jak np. bóle głowy, przewlekłe zmęczenie, zaburzenia miesiączkowania i częste oddawanie moczu. Objawy, mimo że istotnie pogarszają jakość życia chorych, nie prowadzą do poważnych następstw.

Podstawą rozpoznania jest staranne zebranie wywiadu. Właściwą diagnozę ułatwia wykorzystanie tzw. Kryteriów Rzymskich lubManninga. Określają one czas trwania bólów brzucha i występowanie innych charakterystycznych objawów choroby. Warunkiem bezwzględnym jest wykluczenie organicznych przyczyn zgłaszanych objawów. U chorego należy wykonać morfologię kiwi, odczyn sedymentacyjny, badanie w kierunku obecności kiwi w kale oraz badanie palcem per rectum, badanie TSIi oraz stężenia hormonów tarczycy. W postaci biegunkowej zaleca się ponadto ocenę parazytologiczną i posiewy kału oraz biopsję rektalną.

U wszystkich chorych wskazana jest endoskopowa ocena, jelita grubego -fibrosigmoidoskopia, a. u chorych powyżej 50. roku życia kolonoskopia.

Pogłębionej diagnostyki gastroenterologicznej wymagają wszystkie osoby zgłaszające objawy alarmujące: postępujący spadek masy ciała, bóle nocne, obecność kiwi w stolcu, gorączka.

Dolegliwości mogą skłaniać chorego do unikania spożywania pokarmów, co może się przyczyniać do występowania niedoborów pokarmowych.

Postępowanie-, podstawą leczenia jest edukacja chorych i wskazanie czynników mogących mieć związek z występującymi dolegliwościami. Ważnym elementem leczenia jest modyfikacja stylu życia, w tym regulacja, diety(stosowanie diety bogatoresztkowej przy zaparciach lub ubogoresztkowej przy biegunkach).

Leczenie farmakologiczne jest zróżnicowane i zależy od dominujących objawów. W postaci zaparciowej stosuje się leki przeczyszczające osmotycznie czynne, leki zmiękczające stolec, a niekiedy enemy. Postać biegunkowa wymaga stosowania leków przeciwbiegunkowych (loperamid, difenoksylat), niekiedy poprawę przynoszą leki wiążące kwasy żółciowe (cholestyramina).

Leki zmniejszające napięcie ściany jelita grubego: antycholinergiczne, mebeweryna lub trymebutyna znalazły zastosowanie w łagodzeniu bólów i wzdęć brzucha.

Niestety, zarówno niefarmakologiczne, jak i farmakologiczne metody leczenia nie są w wystarczającym stopniu skuteczne.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość