Choroba Meniere'a i zespoły menierowskie

Etiologia: nieznana.

Objawy kliniczne: choroba polega na okresowo zwiększonym ciśnieniu płynów w uchu wewnętrznym, co doprowadza do ataku zawrotów głowy z towarzyszącym szumem, upośledzeniem słuchu i oczopląsem, zbaczaniem i padaniem, a także objawami wegetatywnymi (zblednięcie, poty, nudności, wymioty). Typowa jest triada objawów: upośledzenie słuchu, szum, zawroty głowy. Podczas ataków choroby Meniere’a nigdy nie ma utraty przytomności. Częstość występowania napadów jest różna, a po każdym ataku pogłębia się odbiorcze upośledzenie słuchu. Sprawność układu równowagi powraca w terminie trudnym do określenia (tygodnie).

Postępowanie: profilaktycznie zaleca się dietę ubogą w sól. Podczas ataku należy podawać leki z grupy antwertiginosa, neuroleptica, w okresie remisji anliuertiginosa, non-neuroleptica i antibistaminica. Wskazana jest konsultacja laryngologiczna.

Uwaga! Choroba występuje znacznie rzadziej, niż się powszechnie uważa. Jeśli nie ma pewności co do właściwego rozpoznania, lepiej zawroty głowy nazywać zespołami menierowskinii, które mogą dotyczyć zarówno przyczyn błędnikowych (zapalenie, uraz, uszkodzenia toksyczne), jak i po-zabłęclnikowych (udar, guz mózgu czy móżdżku, stwardnienie rozsiane itp.).

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość