Zatrucie muchomorem sromotnikowym

Mechanizm działania: zasadniczym punktem działania toksyn muchomora sromotnikowego: falotoksyn i amanitotoksyn jest komórka wątrobowa.

Objawy, przebieg kliniczny i rokowanie zależą od dawki spożytego grzyba, indywidualnej wrażliwości, stanu zdrowia i wieku zatrutego. W przebiegu zatrucia obserwuje się kilka charakterystycznych okresów:

  • okres utajenia - przez 8, 12, 24, a nawet 48 godzin nie występują żadne objawy zatrucia,
  • zespół sromotnikowy - nudności, wymioty, bóle brzucha oraz biegunka (porównywalna do biegunki występującej w przebiegu cholery),
  • okres pozornej poprawy - przez kilkanaście godzin liczba stolców ulega zmniejszeniu, ustępują nudności, wymioty i bóle brzucha,
  • okres uszkodzeń narządowych — wzrost stężenia AspAT, AlAT, bilirubiny, żółtaczka, ponownie luźne stolce, ale już z domieszką kiwi, objawy skazy krwotocznej, głównie pod postacią krwawień z przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, znaczne pobudzenie psychoruchowe, drgawki, zaburzenia oddychania, zgon następuje najczęściej między 4. a 16. dniem od zatrucia.

Postępowanie: prowokacja wymiotów lub płukanie żołądka powinno być przeprowadzone jak najszybciej, ale należy je wykonać zawsze, bez względu na czas, jaki upłynął od chwili zatrucia. Celowe jest podawanie węgla aktywowanego przez 48 godzin. Odtrutką jest penicylina krystaliczna (tabela 16.1). Równie skuteczny wydaje się ceftazidin (Foitum). Ponadto stosuje się sylibilinę (Legolan). Niezwykle istotne w procesie leczenia jest zwalczanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, kwasowo-zasadowych oraz objawów skazy krwotocznej. Intensywna cliureza, hemodializa i hemoperfuzja są nieskuteczne w tym zatruciu. Plazmafereza może być skuteczna, jeżeli jest wykonana przed upływem 12 godzin od zatrucia. W leczeniu zatrucia znajdują zastosowanie systemy wspomagające funkcję wątroby (np. MARS), w ciężkich zatruciach leczeniem z wyboru jest transplantacja wątroby.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość