Stan padaczkowy

Jest to pojedynczy napad trwający co najmniej 30 minut lub napady powtarzające się, trwające dłużej niż 30 minut bez odzyskiwania świadomości. Jest stanem wyjątkowego zagrożenia i wymaga natychmiastowego rozpoznania i leczenia. Może być stanem napadów uogólnionych drgawkowych (90%) lub niedrgawkowy.

Celem leczenia jest przerwanie napadu i zapobieganie powikłaniom. Konieczne jest wdrożenie intensywnej terapii w napadach toniczno-klo-nicznych utrzymujących się ponad 10 minut - utrzymanie drożności dróg oddechowych, zabezpieczenie prawidłowego oddychania i krążenia poprzez:

  • odpowiednie ułożenie dziecka,
  • założenie rurki nosowo-gardłowej (może być potrzebna intubacja),
  • podanie tlenu,
  • zabezpieczenie dostępu do żyły,
  • monitorowanie tętna, ciśnienia, temperatury i EEG.

Bardzo ważne jest oznaczenie glikemii (gdy niemożliwe, należy podać 25% glukozę dożylnie 2 ml/kg mc.) i pobranie kiwi w celu oznaczenia stężenia amoniaku, skrining toksykologiczny i poziom leków przeciwpadaczko-wych.

Stosuje się leczenie farmakologiczne (benzodiazepiny: cliazepam 0,2 mg/ /kg mc., lorazepam 0,1 mg/kg mc.). Fenytoina nie może być lekiem I rzutu, należy podać ją natychmiast po wdrożeniu diazepamu. Lekiem I rzutu u noworodków jest fenobarbital (20 mg/kg mc.), gdy nie działają leki 1 rzutu, stosuje się depakinę (10-30 mg/kg mc.).

Dziecko z lekoopornym stanem padaczkowym musi być umieszczone na oddziale intensywnej terapii.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość