Klasterowy ból głowy

Etiologia: nie w pełni poznana, ale prawdopodobnie zbliżona częściowo do migrenowej. Szczególne znaczenie ma najpewniej aktywność podwzgórza i pnia mózgu oraz zaangażowanie układu autonomicznego. Klasterowy ból głowy występuje głównie u mężczyzn.

Objawy kliniczne-, choroba polega na występowaniu jednostronnych bólów głowy, zlokalizowanych w okolicy czoła, skroni i oczodołu, pojawiających się z częstością od jednego do kilku na dobę, często w nocy, trwających od kilkudziesięciu minut do 2-3 godzin, którym towarzyszą objawy wegetatywne pod postacią nastrzyknięcia spojówki i łzawienia z oka po stronie bólu, zatkania przewodu nosowego i wycieku z niego surowiczej treści również po tej samej stronie. Ból ma bardzo duże natężenie, ale nie towarzyszą mu nudności i wymioty ani nadwrażliwość na światło, hałas czy zapachy. Zachowanie pacjenta w trakcie bólu jest odmienne od zachowania w ataku migreny - pacjenci są pobudzeni, bardzo aktywni ruchowo, krzykliwi. Ataki mogą być dodatkowo sprowokowane alkoholem lub nitratami i innymi donorami tlenku azotu. Choroba ma dwie postacie - przewlekłą i epizodyczną, gdzie okresy występowania codziennych bólów (zwykle 2-3-miesięczne) przedzielone są kilku-kilkunastomiesięcznymi remisjami. Okresy bólowe najczęściej przypadają na grudzień-styczeń oraz czerwiec-lipiec. Napady klasterowego bólu głowy wymagają różnicowania z napadowymi hemikra-niami (epizodyczną i przewlekłą) oraz zespołem SUNCT. Choroby te różnią się od bólu klasterowego większą częstością napadów, ale krótszym czasem ich trwania. Ponadto napadowe hemikranie bardzo dobrze (i niemal wyłącznie) poddają się leczeniu inclometacyną.

Między napadami bólu nie stwierdza się odchyleń od normy. W trakcie napadu okolica bólowa jest zaczerwieniona, spocona, z towarzyszącym bólowi łzawieniem i wyciekiem surowiczym z przewodu nosowego po tej stronie. Wyraz twarzy chorego jest bardzo cierpiący, a zachowanie pacjenta cechuje znaczne pobudzenie.

Postępowanie-, leczenie klasterowego bólu głowy również polega na działaniach profilaktycznych i doraźnych, ale te pieiwsze mają znacznie większe znaczenie. Lekami, które skutecznie przerywają okres bólowy, są steroidy, ale powinny być podawane dożylnie, w dużej dawce i co najmniej kilka--kilkanaście dni (metyloprednizolon, deksametazon). Lekami do prowadzenia przewlekłego w profilaktyce rzutów choroby i poszczególnych ataków są: werapamil, kwas walproinowy, lit. Ważne jest, by w okresie klasteru bólów pacjent unikał czynników prowokujących napady. Doraźny elekt przeciwbólowy w ataku można uzyskać poprzez wdychanie czystego tlenu lub podskórną iniekcję tryptanu (sumatiyptanu).

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość