Napady toniczno-kloniczne

Etiologia-, najczęściej nie do wykrycia (padaczka skrytopochodna), u jej podstaw leży skłonność neuronów do nieprawidłowych wyładowań - niski próg pobudliwości neuronów. Cechy te mogą być uwarunkowane genetycznie, ale i środowiskowo. Czynnikami sprzyjającymi napadom padaczkowym są: podwyższona temperatura ciała, alkohol, ale również odstawienie alkoholu, brak snu, bardzo intensywne bodźce świetlne, stres, zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, odwodnienie), niektóre leki (m.in. antybiotyki i inne chemiote-rapeutyki, antagoniści receptora beta-adrenergicznego, leki przeciwmalarycz-ne, leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, leki do anestezji ogólnej, jodowe środki kontrastowe). Spośród przyczyn organicznych należy wymienić m.in.: urazy okołoporodowe, urazy głowy, stan po kraniotomii, udary mózgu, mal-formacje naczyniowe, zespół Sturge’a-~Webera, guzy mózgu, neuroinfekcje, choroby pasożytnicze ośrodkowego układu nerwowego, stwardnienie guzowate, nerwiakowłókniakowatość typu I (choroba Recklinghausena).

Objawy kliniczne: przed napadem może wystąpić aura (napady wtórnie uogólnione) o obrazie napadów częściowych prostych, po czym następuje właściwy napad toniczno-kloniczny (dawniej zwany grand mai). Pacjent traci przytomność, w pierwszej fazie (tonicznej) sztywnieje, występuje bezdech i sinica. W tym okresie (trwającym zwykle kilkadziesiąt sekund) może dojść do przygryzienia języka. W drugiej fazie (klonicznej) występują uogólnione (czterokończynowe), synchroniczne drgawki, których częstość powoli maleje. W tej fazie (trwającej zwykle 1-2 minuty) może wystąpić ślinienie/piana na ustach oraz bezwiedne oddanie moczu. Po ustąpieniu drgawek chory powoli odzyskuje świadomość, ale jest senny lub splątany; okres ten (różnie długi - od kilkudziesięciu sekund do kilku godzin) jest zwany snemponapa-dowym lub splątaniem ponapadowym. Okres napadu padaczkowego jest pokryty niepamięcią, po napadzie pacjenci często skarżą się na ból głowy i bóle mięśniowe. W okresie międzynapadowym pacjenci z padaczką skryto-pochodną nie wykazują żadnych odchyleń od normy. W trakcie napadu padaczkowego można stwierdzić obustronnie objaw Babińskiego, szerokie, słabo reagujące na światło źrenice, zniesienie odruchu rogówkowego, brak reakcji na bodźce bólowe. Wykrycie w okresie międzynapadowym odchyleń od normy, zwłaszcza w postaci objawów ogniskowych, może sugerować objawowy charakter padaczki.

Postępowanie-. w trakcie napadu padaczkowego pacjent nie wymaga żadnych działań medycznych poza zabezpieczeniem jego głowy przed uderzeniem o podłoże lub twarde przedmioty.

W przypadku występowania po sobie licznych napadów padaczkowych, pomiędzy którymi chory nie odzyskuje przytomności (stan padaczkowy), wymagane jest podanie dożylnie eliazepamu (10—20 mg) (uwaga: możliwość zatrzymania oddechu!) lub fenytoiny (250—500 mg) (uwaga: możliwość zaburzeń rytmu serca!), ewentualnie klonazepamu (2—4 mg) (uwaga: również możliwość zaburzeń oddechowych!). Pacjent po pieiwszym w życiu napadzie padaczkowym powinien być skierowany do neurologa w celu wykonania dwufazowego badania tomografii komputerowej lub MR1, aby wykluczyć organiczne podłoże napadu. Badanie EEG w okresie międzynapadowym wykazuje nieprawidłowości tylko w części przypadków. Z kolei u osób, które nigdy nie miały napadu padaczkowego, mogą w badaniu EEG być stwierdzane zmiany napadowe. Dlatego badanie EEG nie jest podstawą ani do potwierdzenia, ani do wykluczenia padaczki. Po pieiwszym napadzie padaczkowym w życiu (po wykluczeniu podłoża organicznego) nie ma wskazań do rozpoczęcia leczenia lekami przeciwpadaczkowymi. W przypadku kolejnego napadu należy zastosować leczenie - wybór leku I rzutu zależy od neurologa, ale kontynuacja leczenia może odbywać się ewentualnie pod opieką lekarza rodzinnego (przy zachowaniu zasad: właściwa dawka, monitorowanie stężenia leku we krwi ittl.).

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość