Oparzenia i odmrożenia

Cztery stopnie oparzenia:

  • stopień I - rumień skóry,
  • stopień Ila - pęcherze na skórze,
  • stopień Hb - ogniska powierzchownej martwicy skóry,
  • stopień III - całkowita martwica skóry wraz z przydatkami bez możliwości regeneracji naskórka, stopień ten obejmuje również martwicę tkanki tłuszczowej,
  • stopień IV - martwica narządów położonych pod skórą.

W celu oceny rozległości powierzchni oparzonej przydatna jest tzw. reguła 9 Wallace’a (powierzchnia dłoni odpowiada jednemu procentowi powierzchni ciała).

Objawy kliniczne-. ból w miejscu urazu i objawy ogólne aż do wstrząsu urazowego. Najczęstszym powikłaniem rany jest jej zakażenie. Podanie insuliny normuje stany hiperglikemiczne oraz poprawia metabolizm tłuszczów i przyczynia się do generacji białek mięśni.

Postępowanie-, należy usunąć czynnik szkodliwy oraz chłodzić oparzoną powierzchnię strumieniem zimnej wody. Korzystny efekt daje zastosowanie opatrunków z azotanem srebra. Nie należy opróżniać ani zrywać pęcherzy oparzeniowych, które stanowią naturalne zabezpieczenie przed zakażeniem. W wybranych przypadkach oparzeń powierzchownych można przy zapewnieniu steiylności podjąć próbę tzw. leczenia na otwarto. Wcześnie należy podać leki przeciwbólowe oraz przetaczać płyny koloidowe i krwiozastępcze. Formuły przetoczeniowe ułatwiają ocenę ilości i rodzaju podawanych płynów. Skuteczność miejscowa antybiotyków w ranie jest dyskusyjna. Należy podać anatoksynę i surowicę przeciwtężcową. WII i III stopniu oparzenia priorytetowym postępowaniem jest jedno- lub kilkuelapowe wycięcie zniszczonych tkanek. Przy oparzeniu dróg oddechowych zabiegiem ratującym życie jest tracheostomia.

Oparzenia chemiczne są efektem działania na tkankę stężonych kwasów, ługów i soli niektórych metali ciężkich. Pod wpływem kwasów dochodzi do powstania rany z wytworzeniem na skórze suchego strupa w wyniku koagulacji białka. Oparzenia zasadami (sodową, potasową czy wapnem niegaszonym) prowadzą do martwicy rozpływnej tkanki. Oparzenia przewodu pokarmowego niosą ryzyko powstania jego przedziurawień.

Postępowanie-, zmycie szkodliwej substancji dużą ilością wody i zaopatrzenie rany jałowym opatrunkiem. Nie należy prowokować wymiotów w przypadku oparzeń przewodu pokarmowego. Celowe jest chemiczne zobojętnianie i rozcieńczanie środków toksycznych płynami obojętnymi.

Odmrożenie (congelalio) może dotyczyć skóry i tkanek głębiej położonych. Odmrożeniu najłatwiej ulegają dystalne odcinki kończyn. Cechą charakteryzującą odmrożenie jest głębokość zmian w tkankach, będąca podstawą czterostopniowego podziału odmrożeń. W stopniu I zmiany dotyczą powierzchownych warstw naskórka. Towarzyszy temu rumień i obrzęk skó-17, świącl i pieczenie skóry w miejscu odmrożenia. Przy cięższych odmrożeniach pojawiają się parestezje bądź powierzchowne zniesienia czucia. W stopniu II odmrożenia zostają zniszczone wszystkie warstwy skóry z wyjątkiem warstwy rozrodczej. W odmrożeniu stopnia 111 martwica obejmuje pełną grubość skóty. Po oddzieleniu się tkanek obumarłych rana goi się poprzez ziarninowanie i powstaje blizna. Martwica obejmująca pełny przekrój narządu lub sięgająca do kości określana jest jako stopień IV.

Leczenie polega na stopniowym ogrzewaniu i podaniu heparyny. W warunkach pomocy kwalifikowanej nierzadko wykonuje się wycięcie martwiczo zmienionych tkanek.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość