Śródmiąższowe i kłębuszkowe zapalenia nerek

Etiologia-, śródmiąższowe zapalenie nerek to stan zapalny tkanki śródmiąższowej i cewek. Nacieki złożone są z limfocytów, monocytów i neutrofili kwasochłonnych. Proces zapalny przebiega z obrzękiem tkanki śródmiąższowej oraz przemieszczaniem i uszkodzeniem błony poclstawnej cewek. Zjawiska te mogą być wywołane przez antybiotyki, niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki moczopędne oraz iniekcje ogólnoustrojowe bakteryjne, wirusowe i grzybicze, a także schorzenia immunologiczne, takie jak: toczeń układowy rozsiany, krioglobulinemie, zespół Sjógrena i ostre odrzucanie przeszczepu. W przewlekłej postaci dochodzi do zaniku cewek nerkowych, poszerzenia ich światła ze spłaszczeniem nabłonka. Jednocześnie występuje włóknienie śródmiąższowe, liczne nacieki komórek jeclnojądrzastych w otoczeniu cewek nerkowych (iubulitis) i w obrębie kłębuszków nerkowych.

Pierwotne kłębuszkowe zapalenia nerek należą przeważnie do chorób o podłożu immunologicznym, czasami również genetycznym. Początkowo zmiany dotyczą samych kłębuszków nerkowych, a następnie na skutek ich uszkodzenia dochodzi do zmian cewkowo-śróclmiąższowych. Wyróżnia się pierwotne i wtórne kłębuszkowe zapalenia nerek. Pierwotne to te, które rozpoznaje się przez wykluczenie chorób ogólnoustrojowych przebiegających z zajęciem nerek. Kłębuszkowe zapalenia nerek mogą mieć postać ostrą, gwałtownie postępującą oraz przewlekłą.

Na obraz kliniczny śródmiąższowego zapalenia nerek składa się: zmniejszenie cliurezy u osoby przyjmującej leki zwykle 7-10 dni od chwili rozpoczęcia stosowania danego leku, ból w okolicy lędźwiowej, wysoka temperatura trwająca kilkanaście godzin bez objawów zakażenia, wysypka na skórze. W badaniu ogólnym moczu zwykle występuje krwinkomocz, białkomocz nieprzekraczający 2 g na dobę, komórki kwasochłonne oraz podwyższona frakcja wydalnicza sodu. Często może występować podwyższenie kreatyniny w surowicy, a w badaniu USG nerki prawidłowej wielkości lub nieco powiększone o wzmożonej echogeniczności śródmiąższu. W biopsji nerki stwierdza się cechy ostrego śródmiąższowego niebakteryjnego zapalenia nerek z obecnością nacieków z komórek kwasochłonnych.

Do najczęstszych objawów klinicznych występujących w przebiegu kłę-buszkowych zapaleń nerek należą: nadciśnienie tętnicze, obrzęki, skąpo-mocz/bezmocz, bóle w okolicy lędźwiowej. W badaniach dodatkowych może występować izolowany białkomocz poniżej 3,5 g na dobę (po wykluczeniu czynnościowego białkomoczu związanego z oziębieniem, gorączką czy wysiłkiem fizycznym), zespół nerczycowy, zespół nefrytyczny, nawracający krwiomocz, prawidłowe lub podwyższone stężenia kreatyniny oraz niedokrwistość.

Postępowanie-, w leczeniu śródmiąższowego zapalenia nerek ważne znaczenie ma rozpoznanie i usunięcie czynnika, który doprowadził do ostrego odczynu zapalnego. Jeśli po wyeliminowaniu czynnika sprawczego nie uzyskano poprawy, należy zastosować steroidy w dawce 1 mg/kg mc. na dobę preclnizonu przez 4-6 tygodni. Zwykle poprawa następuje po około 2 tygodniach leczenia. W przypadku bezmoczu i szybko postępującej niewydolności nerek należy podać 0,5-1,0 g/dobę metylopreclnizonu dożylnie przez 3--5 .kolejnych dni, a następnie prednizon w dawce jak wyżej. W przypadku zaostrzeń procesu chorobowego w przewlekłym śródmiąższowym zapaleniu nerek należy rozważyć włączenie steroidów zgodnie z wcześniej omówionymi zasadami.

W postępowaniu diagnostycznym przed przystąpieniem do leczenia pierwotnych kłębuszkowych zapaleń nerek należy wykluczyć wtórne przyczyny kłębuszkowego zapalenia nerek. Następnym etapem jest ocena stanu klinicznego, tj. stanu psychicznego i biologicznego pozwalającego ocenić perspektywy powodzenia immunosupresji, kontrola nadciśnienia tętniczego, kontrola przewodnienia oraz wykluczenie zakażenia wirusami (HBV, HCV, HSV, CMV, HIV), ognisk zakażenia, zmian zapalnych żołądka i(lub) dwunastnicy oraz ocena stężenia kreatyniny w surowicy i wielkości nerek w USG jamy brzusznej.

U każdego chorego przed przystąpieniem do leczenia należy wykonać biopsję nerki po uwzględnieniu przeciwwskazań; u chorych z podejrzeniem gwałtownie postępującego kłębuszkowego zapalenia nerek biopsję nerki należy wykonać bez względu na istniejącą niewydolność nerek.

Odpowiednie leczenie immunosupresyjne i uzupełniające powinno być dostosowane do obrazu klinicznego i odpowiednie clo wyników badania morfologicznego nerki zgodnie z obowiązującymi zaleceniami. Jednak podawanie leków immunosupresyjnych powinno być rozważone indywidualnie dla każdego chorego. Należy uwzględnić wiek chorego, gdyż u osób starszych istnieje duża możliwość rozwoju zmian nowotworowych. U chorych z rozwijającą się w trakcie leczenia niewydolnością nerek nie wolno gwałtownie przerywać leczenia, bo może to spowodować szybkie pogorszenie niewydolności nerek.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość