Zaburzenia nerwicowe

Zaburzenia nerwicowego zaburzenia o symptomatologii psychicznej i somatycznej, występujące bez jakichkolwiek zmian organicznych. Zawsze obecne są objawy psychiczne (lęk, depresja, rozdrażnienie, natręctwa, zaburzenia koncentracji i uwagi), objawy somatyczne oraz cechy osobowości neurotycznej.

Często towarzyszy im przewlekła sytuacja konfliktowa, a czynnikiem wywołującym jest trudna sytuacja. Obecnie uważa się, że czynniki psychologiczne i społeczne odgiywają istotną rolę w patogenezie tych zaburzeń, ale dodatkowe znaczenie mają czynniki genetyczne i osobowościowe.

Leczenie to psychoterapia indywidualna: behawioralno-poznawcza, dynamiczna, trening umiejętności społecznych, terapia gaipowa leczenie farmakologiczne wskazane jest przy poważnym nasileniu objawów: doraźne, krótkoterminowe łagodzenie objawów lęku za pomocą środków uspokajających i leczenie długotrwałe za pomocą leków przeciwclepre-syjnych z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny, trójpierście-niowych leków przeciwdepresyjnych czy odwracalnych inhibitorów mono-ami nooksy clazy.

Zaburzenia lękowe są przewlekłymi stanami, tiwającymi określony czas, w których dominują psychiczne i fizyczne objawy lęku, niespowodowanego przez organiczne choroby mózgu lub inne zaburzenia psychiatryczne. Chorzy przeżywają strach i zagrożenie bez obiektywnej przyczyny lub uczucia te występują w sytuacjach obiektywnie niestanowiących zagrożenia. Towarzyszą im objawy pobudzenia układu wegetatywnego oraz zaburzenia poznawcze.

Fobie. Istnieją trzy podstawowe rodzaje fobii: specyficzne, agorałóbia i fobia społeczna - lęk społeczny.

Zasadnicze objawy fobii specyficznych to silna, długotrwała, nieuzasadniona i oceniana przed doświadczającą jej osobę jako nieracjonalna obawa przed kontaktem z określoną osobą, grupą osób, przedmiotem, zjawiskiem czy sytuacją.

Narażenie na tę sytuację powoduje wystąpienie silnego lęku, czasem mającego charakter paniki. Pacjent unika takiej sytuacji, pojawia się lęk na samą myśl o możliwości jej wystąpienia.

Agorafobia rozpoznawana jest, gdy pojawia się lęk w miejscach lub sytuacjach, z których ucieczka może być taiclna lub niemożliwa, lub też wprawiająca w zakłopotanie, trudno uzyskać natychmiastową pomoc, gdy wystąpi nagły napad paniki. Pacjent unika sytuacji, w których lęk się pojawia.

W fobii społecznej lęk pojawia się w jednej, kilku lub wszystkich sytuacjach społecznych, w których istnieje narażenie na kontakt z innymi niż najbliższa rodzina osobami, możliwość bycia ocenianym. Pojawia się obawa przed ośmieszeniem, zakłopotaniem, a także martwienie się, że przeżywanie lęku będzie widoczne. Chory wie, że obawy są nieuzasadnione, lecz nie ma wpływu na ich pojawienie się.

Ataki paniki nie są samodzielnym zaburzeniem lękowym, lecz zespołem objawów obecnych w większości tych zaburzeń. Atak. paniki to napacl silnego lęku, pojawiający się nagle, osiągający najwyższe natężenie w ciągu kilku minut, w trakcie ataku obecne są objawy somatyczne i psychiczne: palpitacje, kołatanie, przyspieszenie czynności serca, pocenie się, drżenie lub trzęsienie się, skrócenie oddechu, uczucie duszności, ból lub dyskomfort w klatce piersiowej, nudności, dyskomfort w jamie brzusznej, zawroty głowy, uczucie niestabilności, przekonanie, że zaraz się upadnie, derealizacja i depersonalizacja, obawa, że straci się kontrolę, zwariuje, umrze, parestezje, wypieki, uczucie gorąca.

Zaburzenie paniczne rozpoznaje się, gdy powtarzają się ataki paniki oraz pojawiają się obawy, że atak znowu wystąpi lub o następstwa tych ataków.

Lęk uogólniony. Charakterystycznymi objawami jest ustawiczne zamartwianie się, niepodlegające kontroli, nieuzasadnione lub nadmierne, dotyczące większości lub wszystkich zwyczajnych sytuacji codziennych, stałe motoryczne napięcie pod postacią braku możliwości rozluźnienia się, odpoczywania, drżenia, bólów głowy, bolesność i wzmożone usztywnienie mięśni, szczególnie karku i ramion, przejawy autonomicznej hiperaktywności: pocenie się, palpitacje, suchość w ustach, zaburzenia gastryczne, zawroty głowy oraz drażliwość, zaburzenia koncentracji, duża wrażliwość na hałas, zaburzenia snu, męczliwość, depersonalizacja. Przebieg zaburzenia jest zazwyczaj przewlekły.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Podstawowe objawy tego zaburzenia to: obsesje, kompulsje oraz kompulsyjne spowolnienie. Stwierdzono zaburzenia strukturalne i czynnościowe jąder podstawy, kory oczoclołowo--czołowej, połączeń między różnymi strukturami ośrodkowego układu nerwowego oraz relacji układu serotoninergicznego do dopaminergicznego i noradrenergicznego. Charakterystyczne jest rodzinne występowanie zaburzeń i mają one zazwyczaj przewlekły przebieg.

Zaburzenia somatopodobne. Wspólną cechą tych zaburzeń są objawy somatyczne, sugerujące chorobę somatyczną, lecz niespowodowane przez czynniki, które taką chorobę wywołują. Do tej grupy zaburzeń należą zaburzenia: somatyzacyjne, konwersyjne, bólowe, hipochondria i dysmorfofobia. Rozpoznaje się je, gdy liczne skargi somatyczne pojawiają się przed 30. rokiem życia, tiwają kilka lat, nie mają uzasadnienia medycznego i powodują istotne zaburzenia w funkcjonowaniu pacjenta oraz jego cierpienie.

Diagnozę konwersyjnych zaburzeń stawia się, gdy deficyty w ruchach dowolnych (np. konwersyjne porażenie) lub funkcji sensorycznych (np. kon-wersyjna ślepota), napady padaczkopodobne, drgawki lub symptomatologia mieszana, sugerujące neurologiczne lub inne somatyczne zaburzenia, pojawiły się w wyniku działania czynników psychologicznych -i zaostrzają się podczas ich występowania.

Objawy nie są świadomie produkowane. Nie stwierdza się organicznych przyczyn deficytów, zaburzeń somatycznych czy działania substancji, które mogłyby je wyzwalać.

Zaburzenia bólowe diagnozuje się, gdy ból występuje w jednym lub kilku anatomicznych regionach ciała, skupia uwagę pacjenta, powoduje cierpienie, zaburzenia funkcjonowania, a psychologiczne czynniki odgrywają istotną rolę w jego powstaniu, zaostrzaniu się lub go podtrzymują. Objawy nie są celowo produkowane i nie wynikają wcale lub wyłącznie z przyczyn somatycznych.

Hipocbondrię stwierdza się, gdy pacjent przeżywa nieustanne obawy, że ma poważną chorobę, co opiera na niewłaściwej interpretacji postrzeganych u siebie objawów somatycznych. Jest skoncentrowany na doznaniach z ciała, w ciągłym lęku, dąży do weryfikowania swego stanu zdrowia poprzez poddawanie się licznym badaniom.

Pacjent z dysmorfofobią koncentruje swą uwagę na wyimaginowanym defekcie urody lub przeżywa nadmiernie istniejący drobny defekt, co powoduje cierpienie i pogorszenia społecznego funkcjonowania.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość