Zaburzenia osobowości

Osobowość człowieka jest złożoną strukturą, od której zależy przeżywanie i zachowanie. Jej zaburzenia obejmują zaburzenia poznawcze, emocje oraz postawy wobec innych ludzi. Przyczyny zaburzeń są złożone: psychologiczne, społeczne i biologiczne. Klasyfikacja ICD-10 wyróżnia 8 specyficznych postaci zaburzeń osobowości:

1.Osobowość paranoiczna cechująca się nadmierną podejrzliwością, nieufnością, błędnymi interpretacjami reakcji otoczenia, odczytywanymi zwykle jakp wrogie, nadmierną wrażliwością na krytykę i odrzucenie, zaleganiem emocji.

2.Osobowość schizoidalna charakteryzuje się chłodem emocjonalnym, skłonnością do wycofania z relacji z ludźmi, pochłonięciem fantazjami, obniżoną zdolnością wyrażania pozytywnych i negatywnych emocji.

3.Osobowość dyssocjalna cechuje się stałą postawą lekceważenia norm społecznych, zachowaniami agresywnymi oraz gwałtownymi, niezdolnością przeżywania poczucia winy oraz wykorzystywania doświadczeń do zmiany zachowania.

4. Osobowość chwiejna emocjonalnie - pocltyp osobowości borderline („z pogranicza") - ma specyficzny zestaw objawów: zaburzony obraz samego siebie, własnych celów i poglądów. Związki z ludźmi są niestabilne, a przeżywane w nich emocje skrajne, co prowadzi do częstych kryzysów emocjonalnych oraz autoagresji.

5.Osobowość histrioniczną cechuje powierzchowna i chwiejna uczuciowość, teatralność zachowań i sugestywność, chęć przebywania w centrum uwagi, nadmierna koncentracja na własnej atrakcyjności fizycznej.

6.Osobowość anankastyczną charakteryzują nadmierna clrobiazgowość, skrupulatność, nadmierna koncentracja na szczegółach, upór, sztywność, przeżywanie nieustannych wątpliwości, nadmierna ostrożność, utrudniające realizację zadań.

7.Osobowość lękliwa to przede wszystkim doświadczanie ciągłego uczucia napięcia i niepokoju, obniżona samoocena i lęk przed oceną innych osób prowadzący do unikania kontaktów społecznych.

8.Osobowość zależna charakteryzuje się podporządkowywaniem własnych działań potrzebom innych osób, ograniczoną zdolnością podejmowania samodzielnych decyzji, przeżywaniem obaw przed pozostaniem bez opieki.

Leczenie to różne formy psychoterapii. Farmakoterapię (niskie dawki leków przeciwpsychotycznych, leki normotymiczne oraz przeciwclepresyjne) stosuje się w szczególnych przypadkach (niepokój, agresja lub współwystę-powanie innych zaburzeń psychicznych).

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość