Zaburzenia związane ze stresem

Charakterystyczną cechą tych zaburzeń jest ich rozwój po bezpośrednim narażeniu na działanie ekstremalnie traumatycznych stresów (wojna, katastrofa drogowa), związanych z zagrożeniem życia lub poważnym uszkodzeniem ciała (napad) lub zagrożeniem fizycznej integralności (gwałt), lub po byciu świadkiem tych sytuacji. Zaburzenia te mogą mieć charakter ostry, przewlekły lub pojawiać się po odroczeniu.

Ostre zaburzenia postresowe rozwijają się bezpośrednio po traumatycznej sytuacji. Pacjenci przeżywają silne lęki, bezradność, uczucie grozy. Pojawiają się objawy dysocjacyjne: brak emocjonalnej odpowiedzi, redukcja świadomości tego, co dzieje się z nimi i(lub) w otoczeniu, derealizacja, depersonalizacja, dysocjacyjna amnezja ważnych aspektów wypadku. Traumatyczne wydarzenie jest ciągle ponownie doświadczane pod postacią nawracających wyobrażeń, myśli, snów, złudzeń, uczucia ponownego doświadczania wydarzenia lub obaw, że dojdzie do jego powtórzenia. Towarzyszące objawy to silny lęk i różne przejawy pobudzenia.

Zaburzenia postresowe trwają co najmniej ponad miesiąc i zaburzają istotnie funkcjonowanie pacjenta. Leczenie tych zaburzeń powinno być kompleksowe: psychoterapia pacjenta, stworzenie systemu podtrzymania, farmakoterapia.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość