Zaopatrywanie ran

Raną nazywa się przerwanie ciągłości powłok skórnych lub błony śluzowej.

Rana goi się:

  • przez rychłozrost (perprimam),
  • przez ziarninowanie (per grcinulcUioneni),
  • pod strupem (sub crustam).

Wyróżnia się rany (uulnera): dęte (u. incisiown), kłute (u. ictum), tłuczone (v. conlusuni), rąbane (u, caesum), szarpane (v. laceratum), miażdżone (v. conąuassatum), kąsane (u. morsuni) i postrzałowe (u. sclopetarium). W ranie wyróżnia się: brzegi, ściany i dno.

Postępowanie: sposób zaopatrzenia rany zależy od rodzaju rany oraz czasu, jaki upłynął od jej zadania. Najczęstszym zaopatrzeniem rany jest zbliżenie jej brzegów przez założenie szwów lub klamer metalowych. W ranach, które zawierają tkanki martwicze, konieczna jest tak zwana toaleta rany - wycięcie tych tkanek, odświeżenie brzegów, częściowe lub całkowite wycięcie rany i założenie sączka, aby zapewnić swobodny odpływ wydzieliny. Nie zamyka się szczelnie ran postrzałowych i kąsanych. Ranę można zszyć niezwłocznie szwem pierwotnym, po uptywie 3-6 dni — szwem pierwotnym odroczonym, po 8—12 dniach — szwem wtórnym. W przypadku rany zakażonej lub przewidywanych trudności w gojeniu podaje się antybiotyk. Ważnym elementem zaopatrzenia rany w okolicy stawów jest unieruchomienie na szynie Kramera lub podłużniku gipsowym.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość