Zasady farmakoterapii i psychoterapii zaburzeń psychicznych

Leczenie osób z zaburzeniami psychicznymi jest złożone i obejmuje psychoterapię, farmakoterapię oraz inne formy leczenia biologicznego, np. elektrowstrząsy, a także rehabilitację. Nie leczy się pojedynczych objawów, lecz dąży do całościowego rozpoznania. Zwykle można wydzielić 3 okresy leczenia: fazę leczenia ostrych zaburzeń, fazę stabilizacji uzyskanej poprawy oraz fazę zapobiegania nawrotom choroby.

W przypadku różnych zaburzeń wymagany jest rozmaity czas prowadzenia farmakoterapii w fazie ostrej i w fazie stabilizacji, najczęściej wynoszący nie mniej niż 6 tygodni do czasu oceny skuteczności leku. Leczenie podtrzymujące trwa zwykle miesiące, a w przypadku zaburzeń nawracających nawet lata.. Decyzja o odstawieniu leku lub modyfikacji dawki powinna należeć clo specjalisty - psychiatry, wyjątek stanowi wystąpienie poważnych objawów niepożądanych. Zaleca się monoterapię, leczenie złożone jest celowe w określonych przypadkach i wymaga wiedzy na temat skuteczności, możliwych interakcji i powikłań.

W leczeniu zaburzeń ąfeklywnych i lękowych stosuje się różne leki prze-ciwdepresyjne, np. inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, psychozy (np. schizofrenię) leczy się lekami przeciwpsychotycznymi (klasycznymi neuroleptykami, lekami przeciwpsychotycznymi II generacji), leki nonnoty-miczne (sole litu, leki przeciwpadaczkowe) stosuje się w profilaktyce nawrotu choroby afektywnej dwubiegunowej oraz w terapii niektórych zaburzeń zachowania, natomiast leki wpływające na funkcje poznawcze (np. inhibitory cholinesterazy) w leczeniu otępień (np. choroba Alzheimera). Leki prze-ciwlękowe zaleca się na krótki okres osobom z zaburzeniami lękowymi, a także stosuje się je pomocniczo w innych zaburzeniach psychicznych. Leki o działaniu uspokajającym, nasennym zaleca się osobom z zaburzeniami snu, pomocniczo, przez krótki okres w depresjach, zaburzeniach lękowych, psychozach.

Podtrzymująca psychoterapia powinna być zawsze prowadzona w przypadku pacjenta zarówno z zaburzeniami somatycznymi, jak i psychicznymi. W niektórych zaburzeniach psychicznych psychoterapia jest zasadniczą formą leczenia lub pieiwszą formą leczenia, a dołączenie farmakoterapii zaleca się dopiero wtedy, gdy nie ma odpowiednich efektów (np. nerwice). Psychoterapia może być prowadzona indywidualnie lub w grupach albo dotyczyć rodziny. Wybór metody i techniki psychoterapii zależy od stanu pacjenta, jego aktualnej motywacji, doświadczenia psychoterapeuty oraz dostępności. Wyodrębnia się kilka typów kwalifikowanej psychoterapii, np. psychoanalityczną, behawioralno-poznawczą, interpersonalną. Stosuje się także trening w zakresie deficytów funkcjonowania, np. umiejętności społecznych, interpersonalnych w schizofrenii, czy trening funkcji poznawczych u tej samej grupy pacjentów, ale także u osób z otępieniem, szczególnie trening pamięci. Psychoterapię powinny prowadzić wyszkolone osoby, posiadające świadectwo swoich kwalifikacji.

 

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość