Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Depresja endogenna

Jednym z typów zaburzeń depresyjnych jest depresja endogenna, przez wielu terminologów nazywana depresją właściwą, depresją ciężką bądź też kliniczną odmianą depresji. Czym się charakteryzuje i jak ją leczyć?

W zasadzie, depresja endogenna nie ma przyczyn zewnętrznych, a więc objawy depresyjne nie są w tym przypadku skutkiem żadnego konkretnego wydarzenia życiowego. Nie wiążą się z przeżytą traumą, jak w przypadku depresji po stracie kogoś bliskiego, utracie pracy itp. Należy jednocześnie zaznaczyć, że brak przyczyny depresji endogennej jest tylko tezą, którą być może uda się w przyszłości obalić dzięki przeprowadzanym badaniom klinicznym.

Przyczyny depresji endogennej

Lekarze uznają, że depresja endogenna jest wywoływana przez nieokreślone, bliżej niesprecyzowane zaburzenie funkcjonowania ludzkiego mózgu, a w szczególności systemu hormonalnego lub nerwowego.

Zaburzenie to powstaje na skutek m.in. niedoboru amin biogenicznych (substancji neurochemicznych wspomagających przekazywanie impulsów nerwowych w synapsach między neuronami). Dochodzi do spadku poziomu noradrenaliny oraz serotoniny, podobnie jak w przypadku innych rodzajów depresji.

Skutki depresji endogennej

Depresja kliniczna wywołuje u chorego bardzo głębokie, dotkliwe zakłócenia funkcji psychicznych i fizycznych. Człowiek nie tylko odczuwa smutek, przygnębienie i jest przekonany o bezsensie życia, ale jednocześnie nie jest w stanie wykonywać najprostszych czynności. Niemoc fizyczna powoduje, że podjęcie prostej decyzji, utrzymywanie higieny osobistej, jedzenie, czy ubieranie się leży poza jego zasięgiem.

Dodatkowo, chory na depresję endogenną ma poczucie winy, prawie zawsze towarzyszą mu myśli samobójcze i bardzo często podejmuje się ich realizacji. Taka osoba wymaga nadzoru lekarza i wsparcia najbliższych. Nigdy nie należy lekceważyć jej planów dotyczących zakończenia życia i zerwania ze wszystkim, co bolesne.

U chorych na depresję endogenną następuje obniżenie nastroju, wygaśnięcie pod względem emocjonalnym. Zwolnieniu ulega napęd psychiczny i ruchowy. Koncentracja, pamięć i ogólna sprawność intelektualna ulegają osłabieniu, a chory traci pewność siebie, staje się słabszy i fizycznie i psychicznie. Cały czas towarzyszy mu **lęk*, przeczucie, że stanie się coś złego.

Charakterystyczne dla depresji endogennej jest to, że objawy zdecydowanie ulegają złagodzeniu lub nawet całkowicie ustępują po południu lub wieczorem, ale w drugiej połowie nocy chory przeżywa zaburzenia snu. Mogą mieć one różne postacie, począwszy od przerywanego płytkiego i niespokojnego snu, po koszmary, z których pacjent budzi się z krzykiem. Typowe w depresji tego rodzaju jest ciągłe uczucie zmęczenia.

Leczenie depresji endogennej

O ile w przypadku innych odmian zaburzeń depresyjnych pierwszym krokiem na drodze leczenia jest psychoterapia, tak w odniesieniu do depresji endogennej nie da ona z goła żadnych rezultatów. Co więcej, nie jest ona nawet polecana, ponieważ wymaga współpracy pacjenta z lekarzem, a na to nie ma on siły ani ochoty.

Depresja endogenna w przeważającej liczbie przypadków wymaga bezwzględnego leczenia psychiatrycznego, a w najcięższych jej stadiach konieczna staje się hospitalizacja i 24-godzinny nadzór nad chorym, który niestety dąży do autodestrukcji i łatwo może zrobić sobie krzywdę.

Około połowa chorych próbuje popełnić samobójstwo, a aż 15% pacjentów z zaburzeniami depresji endogennej skutecznie podejmuje próby odebrania sobie życia. Ich smutek i ból życia są trudne do wytrzymania, a najbliżsi nie są w stanie ulżyć im w cierpieniu. W depresji endogennej epizody zanurzeniowe mogą trwać nawet 6 miesięcy, choć jest to termin umowny.

U pacjenta często następuje całkowite wyleczenie i powrót do normalnego życia, ale są przypadki i to całkiem liczne, że nawroty choroby szybko się pojawiają. Pacjenci są zmuszeni do przyjmowania leków przeciwdepresyjnych nawet przez całe życie, aby móc w miarę normalnie funkcjonować.

Podsumowanie

Nazwa „depresja endogenna” zwraca uwagę na biologiczne uwarunkowania występowania zaburzeń w funkcjonowaniu psychiki chorego i jego ciała. Niestety, forma endogenna należy do najczęstszych przypadków wśród zaburzeń depresyjnych.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość

  1. Bez ziemi (Gość)

    i co jest z moim mózgiem nie tak ?

  2. sen... (Gość)

    dobrze sie zajac wtedy jakims lekkim sportem albo chobby ktore nas odciagnie od codziennosci :)

  3. Gość (Gość)

    @sen...
    Ciekawe jak zająć się jakimś sportem kiedy nic Ci się nie chce. Pomyśl trochę.

  4. delikatna

    Czy aminy katecholowe powodują depresje endogrenną? pytam bo jestem ciekawa bo też wyczytałam tutaj w słowniku medycznym: http://www.biomedical.pl/slownik-medyczny/aminy-katecholowe-134.html że aminy te odpowiedzialne są za złość, gniew, stres, lęk, strach - więc pomyślałam sobie że może ma to cos wspólnego? wszystko przez ten problem, który się pojawił w mojej rodzinie. Proszę o odp!