Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Depresja maniakalna

W życiu każdego człowieka zdarzają się lepsze i gorsze okresy. Czasem mamy wrażenie, że świat staje przeciwko nam, a innym razem chcemy góry przenosić na własnych barkach. W depresji maniakalnej, zwanej chorobą dwubiegunową, szczytowe nastroje pacjenta są o wiele bardziej intensywne niż normalnie.

Depresja maniakalna charakteryzuje się występowaniem okresów depresji (ogromne przygnębienie i ospałość), na przemian z okresami manii (bardzo wysokie pobudzenie i ponadnormalna aktywność). Jej objawy mogą całkowicie zakłócić życie człowieka. Czuje się on wyobcowany ze środowiska, w którym dotychczas funkcjonował. Objawy depresji powodują dezorganizację w pracy, szkole, zakłócają relacje z rodziną i przyjaciółmi.

Na szczęście, ten rodzaj depresji można leczyć, choć wiele osób nie jest w stanie właściwie rozpoznać znaków ostrzegawczych, jakie daje choroba. We wczesnym jej etapie leczenie jest bardzo proste i skuteczne. Natomiast, bez podjęcia leczenia, choroba i jej objawy zaczynają się sukcesywnie pogłębiać.

Objawy depresji maniakalnej

Charakterystycznym objawem depresji maniakalnej są radykalne, następujące w krótkim okresie czasu po sobie, ekstremalne zmiany nastroju danej osoby. W toku jej myślenia i zachowania dochodzi do szybko zmieniających się reakcji, które potrzebują ogromnych pokładów energii. Nic więc dziwnego, że osoba czuje się wręcz wyczerpana, nie tylko fizycznie, ale również psychicznie.

W depresji maniakalnej zarówno okresy złego nastroju, jak i dobrego humoru trwają całe tygodnie, a nawet miesiące. W odróżnieniu od normalnych, przytrafiających się każdemu z nas wahań nastroju, w depresji tego typu są one bardzo intensywne i zaburzają zdolność chorego do wykonywania jakichkolwiek, nawet najprostszych zadań.

Epizod maniakalny w depresji może nawet skutkować podejmowaniem przez chorego radykalnych decyzji, na przykład o rzuceniu dobrze płatnej pracy czy zaciągnięciu ogromnych kredytów. Nieprzemyślane kroki są wtedy powodem rozpaczy i wstrętu do samego siebie, gdy chory wchodzi w okres depresyjny, do którego z reguły dochodzi znacznie częściej niż do zachowań maniakalnych.

Choć każdy z epizodów charakteryzuje się odrębnym zestawem symptomów, do zdecydowanie najczęściej występujących objawów depresji maniakalnej można zaliczyć:

  • drażliwość,

  • zaburzenia snu,

  • utrata energii,

  • ciągłe zmęczenie,

  • zmienny apetyt i waga,

  • poczucie zniechęcenia, winy lub nicości,

  • zmęczenie,

  • problemy z koncentracją uwagi,

  • zaburzenia pamięci,

  • poczucie wszechogarniającego smutku i beznadziejności,

  • myśli i próby samobójcze,

  • fizyczna i psychiczna opieszałość.

Przebieg choroby

Pierwszy epizod maniakalny pojawia się u chorego w latach młodzieńczych albo we wczesnym okresie dorosłości. Rzadko kiedy jednak objawy depresji maniakalnej są w trafny sposób diagnozowane. Najczęściej są one pomijane z uwagi na ich subtelny i mylący charakter. Jeśli jednak lekarz podejmie od razu odpowiednie leczenie, osoby chore mogą prowadzić całkowicie satysfakcjonujące życie.

U większości pacjentów, u których wystąpiły epizody manii, niestety pojawiają się kolejne zaburzenia nastroju. U 10% pacjentów obserwuje się bardzo częste zmiany faz nastroju, lecz przeciętnie występują 4 epizody w ciągu 10 lat.

Różne oblicza zaburzeń depresyjno-maniakalnych

Mania

W tej fazie chory odczuwa wzmożone przypływy energii. Jest kreatywny, podchodzi w sposób pozytywny do życia, łatwo wpada w euforię. Ludzie trwający w manii nie potrzebują snu, są nadpobudliwi, czują, że mogą zrobić wszystko. Są przekonani o swoich bogatych talentach i niezwykłości, cały czas wzrasta ich poczucie własnej wartości. Uważają siebie niemalże za bogów, za niezwyciężonych bohaterów, którzy potrafią zrobić dosłownie wszystko.

Osoby chore mogą zachowywać się bardzo lekkomyślnie w fazie manii, dlatego też oddają się hazardowi, szastają pieniędzmi, niewłaściwie angażują swoją energię, podejmują się wątpliwych przedsięwzięć. Sukcesy uderzają im do głowy. Nie chcą przyjąć do wiadomości, że jako ludzie mają pewne ograniczenia.

Hipomania

Hipomania to lżejsza postać manii. Chory znajdujący się w tej fazie choroby odczuwa euforię, przypływy energii i kreatywności, ale jest w stanie nad nimi zapanować. Ludzie odczuwający hipomanię potrafią kontrolować własne zachowania, dzięki czemu nie tracą kontaktu z otaczającym ich światem. W środowisku osoby te są postrzegane bardzo dobrze, jako ludzie o niezwykle dobrym usposobieniu.

Hipomania może jednak doprowadzić chorego do podejmowania niewłaściwych decyzji, co z kolei może spowodować negatywne reakcje otoczenia. Hipomania nasila się i dąży albo do pełnej manii albo też do epizodu depresyjnego.

Depresja

Jest bardzo podobna do normalnej depresji, ale istnieją zasadnicze różnice pomiędzy epizodem depresyjnym w depresji maniakalnej, a depresją jednobiegunową. Niegdyś jednak zarówno jedne, jak i drugie objawy były leczone dokładnie w ten sam sposób. Prawidłowe rozpoznanie epizodu depresyjnego jest bardzo ważne przy podejmowaniu kroków na drodze leczenia.

Co ciekawe, zastosowanie leków przeciwdepresyjnych może pogorszyć stan chorego w depresji maniakalnej, doprowadzić do manii lub hipomanii. Chory może też przeżywać prawdziwą huśtawkę nastrojów.

Epizod mieszany

Stadium to charakteryzuje się występowaniem wszystkich objawów manii, hipomanii i depresji na raz.

Statystyki depresji maniakalnej

Wbrew pozorom, depresja maniakalna dotyka bardzo wielu ludzi. Na 100 osób choruje przeważnie 3. Lekarze nie są w stanie jednoznacznie stwierdzić, jakie są przyczyny tych zaburzeń psychicznych, ale wiadomo jest, że na depresję maniakalną najczęściej chorują całe rodziny.

Leczenie depresji maniakalnej

Najważniejsze w leczeniu depresji maniakalnej jest jak najwcześniejsze rozpoznanie, bowiem jest to pierwszy krok do przejęcia kontroli nad chorobą.

Warto podkreślić, że osoby chorujące na depresję maniakalną nie są skazane na życie w smutku i samotności. Wręcz przeciwnie, mogą one wieść normalne życie, zarówno zawodowe, jak i rodzinne. Właściwe leczenie, umiejętności radzenia sobie w sytuacjach stresowych, a także solidne wsparcie otoczenia i bliskich osób pozwalają na w miarę spokojne życie z chorobą dwubiegunową, choć nie jest ono „usłane różami”.

Podstawą leczenia depresji maniakalnej są farmaceutyki, ale dodatkową strategią leczniczą jest samopomoc. Chory może złagodzić objawy choroby poprzez ich świadome kontrolowanie, dobry i długi sen, odpoczynek, odpowiednie odżywianie czy też korzystanie z pomocy najbliższych. Unikanie stresów to jeden z czynników sukcesu, rozumianego jako normalne życie pomimo choroby.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość

  1. Małgorzata (Gość)

    Mam pytanie choruję na depilepsie a teraz czuje że coś mi jest nie wiem co kiedyś wychodziłam z domu a teraz nie dam rady wyjść z domu mam w oczach jakieś mroczki na śniegu czasami mi się robi w oczach ciemno

POLECAMY