Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Dla kogo chirurgia plastyczna?

Podobno wszystko jest dla ludzi, kiedy potrafi się zachować umiar. Tak też jest w przypadku operacji plastycznych. Lecz co jeśli z jakiegoś powodu nie potrafimy dokonać obiektywnej oceny?

Z badań wynika, że za chęcią poddania się operacji plastycznej bardzo często kryją się zaburzenia psychiczne. Dane zgromadzone przez belgijskich lekarzy sugerują, że wiele osób decydujących się na rhinoplastykę (czyli chirurgiczną korektę kształtu nosa) cierpi na dysmorfofobię (BDD – z ang. Body Dysmorphic Disorder).

BDD należy do grupy zaburzeń hipochondrycznych i charakteryzuje się obsesyjnym lękiem związanym z przekonaniem o nieestetycznym wyglądzie, brzydocie lub zniekształconej budowie ciała. Najczęściej takie postrzeganie siebie jest bezpodstawne, a defekt ciała wyolbrzymiony. Niestety, dysmorfofobia jest w stanie zupełnie zakłócić funkcjonowanie społeczne chorego. Zdarza się, że osoby cierpiące na zaburzenie odmawiają opuszczenia domu, bojąc się, że ich niedoskonałości zostaną zdemaskowane.

W ciągu 16 miesięcy w Szpitalu Uniwersyteckim Leuven w Belgii, 266 pacjentom zgłaszającym chęć poddania się rhinoplastyce rozdano ankiety oceniające poziom zaburzeń dysmorfofobicznych.

Z zebranych danych wynikało, że 33 proc. ankietowanych wykazywało łagodne i silne symptomy BDD. Odsetek wzrastał do 43 proc. w przypadku osób, które chciały poddać się operacji wyłącznie ze względów estetycznych (a nie na przykład w celu skorygowania krzywej przegrody). Dla porównania, w przypadku osób chcących poddać się rhinoplastyce ze względów medycznych, symptomy BDD odnotowano jedynie u 2 proc. pacjentów.

Na podstawie obiektywnej oceny kształtu nosa każdego z pacjentów stwierdzono, że rzeczywisty wygląd nie miał wpływu na siłę wykazywanych objawów. Wielu pacjentów o bardzo silnych symptomach zaburzenia miało jedynie niewielkie defekty albo nie miało ich w ogóle.

Eksperci tłumaczą, że symptomy dysmorfofobiczne są typowe dla osób wykazujących inne zaburzenia psychiczne, a także tych, które już wcześniej poddawały się operacjom plastycznym. Poprzednie badania wykazały, że lęki osób cierpiących na BDD nie znikają po interwencji chirurgicznej. Nierzadko dochodzi też wtedy do zniekształcenia postrzegania kolejnych części ciała.

Chirurdzy plastyczni rutynowo oceniają zdrowie psychiczne pacjentów i ich motywacje. Być może wyniki belgijskich badań pozwolą na ustalenie jasnych wytycznych odnośnie tego, którzy pacjenci rzeczywiście powinni zostać poddani zabiegowi. Z drugiej strony, czy chirurg powinien mieć prawo do odmówienia wykonania operacji ze względów innych niż przeciwwskazania zdrowotne?

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość