Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Dżuma

Dżuma, nazywana także czarną śmiercią lub morem, to ostra, odzwierzęca choroba zakaźna wywoływana przez gram ujemną bakterię pałeczkową zwaną Yersinia pestis. Infekcja ma niezwykle ostry przebieg i wymaga podjęcia natychmiastowego leczenia.

Choroba najczęściej atakuje gryzonie i małe ssaki, a do zakażenia człowieka dochodzi na skutek pogryzienia przez zainfekowane zwierzę lub pchły, których żywicielem był wcześniej chory osobnik, a w postaci płucnej choroby – także drogą kropelkową.

Pierwszą epidemię dżumy odnotowano w Europie w VI wieku (tzw. dżuma Justyniańska). Później bakteria pustoszyła Europę i Azję Mniejszą do VIII w, wywołując poważne konsekwencje demograficzne. Najbardziej dramatyczna w skutkach była epidemia, która dotknęła Europę w XIV w.

Odmiany dżumy i ich objawy

Objawy dżumy różnicuje się ze względu postać choroby, choć wszystkim odmianom mogą towarzyszyć nieswoiste symptomy, takie jak wysoka gorączka, dreszcze, nadmierna potliwość, znaczne osłabienie i bóle głowy. Wyróżnia się jednak trzy zasadnicze postacie dżumy:

  • dżuma dymienicza – bakteria wraz z krwią przedostaje się do gruczołów limfatycznych, powodując bolesne, zapalne obrzmienie węzłów chłonnych, zazwyczaj w pachwinach i pod pachami; chorobie towarzyszą czasem problemy żołądkowe, a śmiertelność w przypadku niepodjęcia natychmiastowego leczenia wynosi ok. 50%.
  • dżuma septyczna (posocznicowa) – Na skutek nieleczonej dymienicy, dochodzi do ciężkiego, w większości przypadków śmiertelnego zakażenia krwi, które objawia się niezwykle ostrym przebiegiem, krwotokami, zgorzelami palców rąk i stóp oraz nosa, a także zaburzeniami nerwowymi i psychicznymi;
  • dżuma płucna – w wyniku zakażenia drogą kropelkową, dochodzi do ciężkiego, wysiękowego zapalenie płuc, z krwiopluciem, dusznościami i sinicą, co w niemal 100% przypadków prowadzi do szybkiej śmierci.

Symptomy choroby rozwijają się w czasie od jednego do sześciu dni po kontakcie z bakterią Yersinia pestis. Jeśli istnieje podejrzenie, że mogło dojść do zarażenia (kontakt z chorą osobą lub zwierzęciem), należy natychmiast zgłosić się do najbliższej placówki służby zdrowia.

Leczenie

Podstawą leczenia jest antybiotykoterapia, głównie streptomycyną i gentamycyną. W Polsce przyjęto, że chorych na dżumę obejmuje się obowiązkową hospitalizacją. Śmiertelność jest dość wysoka, niezależnie od zastosowanego leczenia. W nieleczonej postaci septycznej i płucnej, odsetek przypadków śmiertelnych jest bliski 100%.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość