Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Nadczynność tarczycy

Nadczynność tarczycy, zwana też hipertyreozą , to zespół objawów chorobowych będących wynikiem nadprodukcji trójjodotyroniny (T3) i tyroksyny (T4), hormonów tarczycy odpowiedzialnych za regulację procesów metabolicznych w organizmie. Wśród przyczyn zaburzeń hormonalnych prowadzących do nadczynności tarczycy wymienia się głównie:

  • zaburzenia układu immunologicznego (Choroba Gravesa-Basedowa), który z niewyjaśnionych przyczyn wysyła sygnały świadczące o potrzebie zwiększonej produkcji hormonów T3 i T4,
  • zapalenie gruczołu tarczowego (Choroba Hashimoto), w którym w wyniku autoagresji dochodzi do wyniszczenia komórek tarczycy i uwolnienia zawartych w nich hormonów do krwi,
  • guzki tarczycy, które wbrew sygnałom przysadki mózgowej autonomicznie produkują hormony,
  • zażywanie nadmiernych dawek hormonów w niedoczynności tarczycy,
  • ciążę (nadczynność ujawniająca się w tym okresie mogą stanowić zagrożenie zdrowia matki i płodu).

Objawy nadczynności tarczycy

Zachwianie równowagi hormonalnej prowadzi do zaburzeń w obrębie całego ustroju, w związku z czym objawy nadczynności tarczycy często bierze się za niegroźne dolegliwości i długo bagatelizuje. Zaniepokoić powinny:

  • wzmożona pobudliwość nerwowa, niestabilność emocjonalna, bezsenność,
  • nadmierna potliwość, duszność, nietolerancja gorąca,
  • kołatania serca i drżenie rąk,
  • osłabienie, niechęć do podejmowania aktywności,
  • utrata masy ciała mimo zwiększonego apetytu
  • wytrzeszcz oczu,
  • częste biegunki,
  • ciepła i wilgotna skóra,
  • zaburzenia miesiączkowania,
  • widoczne powiększenie tarczycy (wole),
  • u dzieci – przyspieszenie wzrostu.

Rozpoznanie

Objawy charakterystyczne dla nadczynności tarczycy wcale nie muszą występować jednocześnie, a jako pojedyncze dolegliwości mogą świadczyć o szeregu innych schorzeń. Jednoznaczna diagnoza wraz z określeniem przyczyn może zostać postawiona wyłącznie w oparciu o dodatkowe badania, wśród których powszechnie stosuje się badania laboratoryjne (o schorzeniu świadczy obniżenie poziomu TSH oraz zwiększenie poziomu fT3 i fT4), badanie palpacyjne, scyntygrafię oraz USG gruczołu tarczowego.

Leczenie nadczynności tarczycy

Obecnie dostępne są trzy metody leczenia nadczynności tarczycy. O właściwej decyduje lekarz w zależności od stopnia zaawansowania i przyczyn choroby.

Najmniej inwazyjną i stosunkowo bezpieczną jest farmakoterapia, mająca na celu ograniczenie produkcji hormonów, ale ta nie zawsze okazuje się skuteczna, a konieczność długotrwałego przyjmowania leków i regularnych kontroli lekarskich wiąże się z dość wysokimi kosztami.

Inną, coraz powszechniejszą metodą jest terapia jodem radioaktywnym, w której jednorazowe podanie substancji promieniotwórczej przyczynia się do zmniejszenia rozmiarów tarczycy i ograniczenia syntezy hormonów.

Ostatecznością jest zabieg operacyjny, polegający na usunięciu części gruczołu tarczowego. Ta metoda obarczona jest jednak sporym ryzykiem nieodwracalnych błędów lekarskich, jak również wiąże się z możliwością wystąpienia niedoczynności tarczycy i koniecznością dożywotniego przyjmowania hormonów.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość