Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Niedoczynność tarczycy

Niedoczynność tarczycy, inaczej zwana hipotyreozą, definiuje się jako zespół objawów wynikających z niedoboru tyroksyny, hormonu tarczycy regulującego procesy przemiany materii. Choroba aż pięciokrotnie częściej dotyczy kobiet, a częstotliwość jej występowania zwiększa się z wiekiem.

Na skutek zachwiania równowagi hormonalnej, a co za tym idzie – gospodarki metabolicznej, dochodzi do zaburzeń pracy całego organizmu i wystąpienia różnorodnych objawów, które często przypisuje się innym chorobom, co opóźnia rozpoznanie i podjęcie prawidłowego leczenia.

Objawy niedoczynności tarczycy

Znaczące spowolnienie tempa przemiany materii wynikające z niedoczynności tarczycy najczęściej powoduje następujące objawy:

  • nieuzasadnione zwiększenie masy ciała i przewlekłe zaparcia
  • permanentne zmęczenia i senność,
  • trudności w koncentracji i zaburzenia pamięci, stany depresyjne,
  • stale towarzyszące uczucie zimna
  • nadmierne rogowacenie naskórka, blada i zimna skóra,
  • obrzęk powiek, łamliwość włosów, obniżenie głosu,
  • zaburzenia miesiączkowania, trudności w utrzymaniu ciąży,
  • spadek libido i zaburzenia wzwodu,
  • spadek tętna i ciśnienia tętniczego.

Rozpoznanie

Diagnozę stawia się na podstawie obrazu klinicznego i badań laboratoryjnych, w których oznacza się głównie poziom fT4 (tyroksyna) i TSH (tyreotropina, odpowiadająca za prawidłową produkcję tyroksyny) w surowicy krwi.

Pierwotną niedoczynność tarczycy diagnozuje się na podstawie wyniku, który wykazuje zmniejszone stężenie fT4, a zwiększony poziom TSH. Wtórna lub trzeciorzędowa postać choroby charakteryzuje się niedoborem fT4, ale niezmienionym lub zaniżonym stężeniem tyreotropiny.

W poszukiwaniu źródeł choroby wykonuje się też badanie ultrasonograficzne oraz oznaczenie poziomu fT3 i przeciwciał anty-TPO.

Przyczyny zaburzenia

Ze względu na przyczynę występowania, niedoczynność dzieli się na:

  • pierwotną, wynikającą z uszkodzenia gruczołu tarczowego, między innymi na skutek różnych stanów zapalnych, operacyjnego usunięcia tarczycy, radioterapii, leczenia jodem promieniotwórczym i wad wrodzonych;

  • wtórną, wynikającą z niedostatecznego wydzielania TSH przez przysadkę;

  • trzeciorzędową, wynikającą z niedostatecznej produkcji tyreoliberyny (TRH), na skutek mechanicznego uszkodzenia lub zmian chorobowych w obrębie podwzgórza.

Niedoczynność tarczycy w ciąży

Kontrola poziomu TSH jest niezwykle istotna u kobiet planujących lub będących już w ciąży, zwłaszcza jeśli w rodzinie odnotowano przypadki chorób tarczycy i innych schorzeń autoimmunologicznych.

Niedoczynność tarczycy u przyszłych matek może prowadzić do poronień, przedwczesnego odklejenia łożyska, krwawienia poporodowego, niskiej masy urodzeniowej, noworodkowego zespołu zaburzeń oddechowych i upośledzenia intelektualnego dziecka.

Leczenie niedoczynności tarczycy

Leczenie niedoczynność jest procesem długotrwałym, nierzadko dożywotnim. W przypadku każdej postaci niedoczynności obowiązuje suplementacja solą sodową lewoskrętnej tyroksyny (L-tyroksyną), którą przyjmuje się w indywidualnie dostosowanych dawkach podawana dawkach na czczo, około 30 minut przed posiłkiem.

Leczenie rozpoczyna się od małych dawek, stopniowo zwiększając je do osiągnięcia dawki maksymalnej średnio w 3 miesiącu leczenia.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość