W wyniku uaktywnienia się w organizmie wirusa ospy wietrznej dochodzi do zmian zapalnych w zwojach międzykręgowych i nerwów czaszkowych. Objawia się on wysypką w unerwionych chorobowo miejscach na skórze. Okres wylęgania to trzy, pięć tygodni. Na półpaśca najczęściej chorują osoby powyżej 50. roku życia.

Głównym objawem półpaśca jest wysypka. Przed jej pojawieniem się na skórze można odczuć nadwrażliwość na dotyk. Następnie ból, bardzo ostry i silny. Najlepiej już w tym stadium choroby (po upływie 72 godzin od pojawienia się pierwszych objawów) udać się do lekarza, by uniknąć pojawienia się wysypki. Leki przeciwwirusowe działają tylko wtedy, kiedy zostaną podane odpowiednio wcześnie.

Po pęknięciu pęcherzyków tworzą się strupy. Grudki z surowiczym płynem pojawiają się w kilku wysypach z odstępem czasowym, dlatego koło strupów można zaobserwować nowe, dopiero tworzące się pęcherze. Gdy choroba mija rany goją się nie pozostawiając zwykle żadnych blizn.

Pojawiająca się wysypka piecze, swędzi i powoduje ból. Takie objawy utrzymują się podczas trwania całej choroby czyli przez około dwóch, trzech tygodni. Ból jest najbardziej dokuczliwym objawem choroby, ponieważ może on nawracać, nawet po kilku latach bez pojawiania się wykwitów na skórze. Szczególnie na to narażone są osoby starsze, z powodu doskwierającym im nerwobóli.

Oprócz piekących pęcherzy czasem chorzy na półpasiec skarżą się na zmęczenie, bóle głowy, gorączkę i zły nastrój. Przebyty półpasiec uodparnia chorego na wirus, dlatego choroba zwykle nie nawraca ze wszystkimi jej objawami. Jednak po jej przebyciu należy przebadać się pod kątem chorób nowotworowych.