Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Sepsa

Sepsa, zwana też posocznicą lub zespołem ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS), to specyficzna reakcja organizmu na zakażenie patogenami pochodzenia bakteryjnego.

W wyniku szybko postępującej infekcji, która najczęściej rozprzestrzenia się drogą układu krwionośnego, dochodzi do wielonarządowych zaburzeń, wyniszczenia organizmu i ostatecznie do śmierci, dlatego niezwykle istotne jest wczesne rozpoznanie objawów posocznicy i podjęcie natychmiastowego leczenia.

Przyczyny rozwoju sepsy

Rozwojowi sepsy sprzyjają warunki oddziałów chirurgicznych i intensywnej terapii ze względu na liczbę wykonywanych poważnych zabiegów operacyjnych oraz ciężki stan przebywających tam pacjentów. W warunkach pozaszpitalnych najczęściej chorują małe dzieci, osoby starsze, przewlekle osłabione oraz długotrwale przebywające w dużych skupiskach ludzkich.

Do zakażenia może dojść na skutek rozmaitych stanów zapalnych w organizmie (zapalenie otrzewnej, płuc, nerek, infekcje zębów, zatok przynosowych czy migdałków), a do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia posocznicy zalicza się m.in. wkłucia dożylne, cewniki, endoprotezy, transfuzje, odleżyny, żywienie pozajelitowe i ciężkie rany.

Objawy i przebieg sepsy

W początkowym rozpoznaniu można wyróżnić objawy typowe dla konkretnych zakażeń, czyli wymioty, gorączkę, senność, bóle stawów, drgawki i światłowstręt, a u niemowląt dodatkowo brak apetytu, nieustający płacz, pulsujące ciemiączko i niewielkie wybroczyny na skórze.

Jeśli nie zostanie podjęte odpowiednie leczenie, stopniowo dochodzi do niewydolności narządów i układów, czyli ciężkiej postaci sepsy, której efektem jest zazwyczaj tzw. zespół niewydolności wielonarządowej, w 36% przypadków prowadzący do śmierci.

Charakterystyczne dla ciężkiej sepsy jest wystąpienie wstrząsu septycznego, w którym na skutek uporczywego spadku cieśnienia i zmniejszenia kurczliwości serca dochodzi do niedotlenienia narządów i w ok. 50% przypadków do śmierci.

Rozpoznanie i leczenie sepsy

Ze względu na tempo rozwoju infekcji, ryzyko wstrząsu septycznego i wysoki wskaźnik umieralności, konieczne jest szybkie rozpoznanie posocznicy i podjęcie natychmiastowych działań.

Po zaobserwowaniu objawów SIRS, wykonuje się badania mikrobiologiczne w celu potwierdzenia ewentualnej obecności patogenów we krwi, w moczu, płynie mózgowo-rdzeniowym, wydzielinach z ran lub próbkach pobranych z dróg oddechowych.

Podstawą leczenia jest jak najszybsza i obfita płynoterapia oraz podanie antybiotyków. Dąży się też do odkrycia i wyeliminowania źródła pierwotnej infekcji. Ciężka postać sepsy wymaga umieszczenia chorego na oddziale intensywnej terapii, gdzie przeciwdziała się charakterystycznej dla sepsy niewydolności wielonarządowej.

Jeżeli mimo przetoczenia odpowiedniej ilości płynów nie dochodzi do wzrostu ciśnienia i przepływu tkankowego krwi, rozwija się wstrząs septyczny, wymagający zastosowania między innymi leków zwiększające kurczliwość mięśnia sercowego i obkurczających naczynia krwionośne, kortykoidów, aktywowanego białka C i preparatów krwiopochodnych.

W większości przypadków konieczne jest zastosowanie licznych procedur podtrzymujących czynność narządów.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość