Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane (SM z łac. sclerosis multiplex) to przewlekła choroba centralnego układu nerwowego, która rozwija się w następstwie procesów autoagresywnych. Z niezupełnie jasnych przyczyn, układ odpornościowy zaczyna atakować zdrowe komórki nerwowe, prowadząc do wieloogniskowych uszkodzeń tkanki i uniemożliwiając prawidłowe przekazywanie sygnałów elektrycznych.

W wyniku upośledzenia układu nerwowego, u chorych stopniowo dochodzi do zaburzeń ruchowych, czuciowych, psychicznych, a także przykrych dolegliwości bólowych, obejmujących układ mięśniowo szkieletowy.

Najczęściej mamy do czynienia z postacią rzutowo-remisyjną, czyli taką, w której po zaostrzeniu objawów następuje okres nawet całkowitego ustąpienia objawów. Jednak postać rzutowo – remisyjna przekształca się zazwyczaj we wtórnie postępującą, w którym stopniowo nasilające się objawy występują stale.

Mitem jest, że stwardnienie rozsiane to schorzenie osób w podeszłym wieku. Stwardnienie rozsiane najczęściej diagnozuje się pomiędzy 20 a 40 rokiem życia chorego i odnotowuje się nieznaczną przewagą zachorowań u kobiet.

Objawy stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane zazwyczaj diagnozuje się dość późno, na etapie znacznego zaawansowania choroby. Objawy początkowo nie są niepokojące, a nawet te pojawiające się później mogą być przypisywane dziesiątkom innych dolegliwości. Do początkowych, przemijających objawów należą:

  • zaburzenia czucia w kończynach i twarzy,
  • mrowienie i drętwienie ciała,
  • osłabienie, męczliwość, brak siły do poruszania kończynami,
  • ból za gałką oczną,
  • epizody podwójnego lub nieostrego widzenia,
  • chwilowe zaburzenia równowagi.

Wśród najpoważniejszych następstw postępującego stwardnienia rozsianego wymienia się natomiast:

  • zaburzenia wzrokowe,
  • zawroty głowy, problemy z utrzymaniem równowagi i poruszaniem się,
  • upośledzenie mowy,
  • problemy z przełykaniem
  • zaburzenia czucia i bolesne drętwienie mięśni,
  • zaburzenia czynności fizjologicznych,
  • zaburzenia psychiczne,
  • upośledzenie pamięci, trudności z koncentracją i logicznym myśleniem,
  • chroniczne zmęczenie,
  • przewlekły ból neuropatyczny

Przyczyny choroby

Przypuszcza się, że stwardnienie rozsiane jest następstwem współdziałania czynników genetycznych i środowiskowych (stres, infekcje wirusowe), ale do tej pory nie udało się ustalić bezpośredniej przyczyny choroby.

Leczenie stwardnienia rozsianego i rokowania

Do tej pory nie udało się opracować leku, który wyleczyłby SM. Istnieje jednak cały szereg sposobów leczenia, które mogą chorobę zahamować przez zmniejszenie częstotliwości i siły rzutów oraz wpłynąć na złagodzenie objawów.

Zazwyczaj z chorym pracuje cały sztab specjalistów: neurologów, fizjoterapeutów i psychologów, dzięki którym pacjenci mają duże szanse na przystosowanie się do życia z chorobą i w miarę normalne funkcjonowanie przez całe lata.

Rokowanie w dużej mierze zależy od podtypu choroby i zastosowanych działań terapeutycznych. U niektórych pacjentów niepełnosprawność ruchowa i upośledzenia poznawcze postępuje bardzo szybko, a jedna osoba na trzy będzie nadal zdolna do pracy po 15–20 latach.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość

  1. jalapenoska

    "Zazwyczaj z chorym pracuje cały sztab specjalistów: neurologów, fizjoterapeutów i psychologów, dzięki którym pacjenci mają duże szanse na przystosowanie się do życia z chorobą i w miarę normalne funkcjonowanie przez całe lata.". W Polsce? Żart. Moja przyjaciółka została zdiagnozowana kilka lat temu i o takiej kompleksowej opiece może tylko pomarzyć. Ma wizyty kontrolne co trzy miesiące u swojego neurologa, a tak, jak coś się dzieje, trafia na tydzień do szpitala, a później radź sobie sam.

  2. Joannnaaa (Gość)

    Hej Ewa czy możesz mi potwierdzić, że immunomodulin obniża przeciwciała ANA I i II do 1:40 w po niecałym roku? Znalazłam wiele takich wypowiedzi w internecie. Co to za lek?