Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Wiek a starość

Proces starzenia się organizmu zaczyna się u człowieka już około 30 roku życia. Jednak za początek starości (wieku starczego) przyjmuje się zazwyczaj wiek 60-65 lat. Nie zawsze jednak wiek metrykalny równa się wiekowi biologicznemu.

Sprawność fizyczna i psychiczna człowieka maleje wraz z upływem lat, dlatego starość człowieka 60-letniego różni się od starości 80-latka. Nie zawsze jednak ta różnica jest widoczna. Wszystko zależy od naszej aktywności. Niekiedy 80-latek wygląda lepiej i czuje się zdrowiej od niejednego 60-latka. Warto więc o siebie dbać.

Starość zwykło się dzielić jednak w zależności od wieku na dwa okresy: wczesna starość, przed 75 rokiem życia i późną starość po ukończeniu tego wieku.

Wyróżnia się także podział bardziej szczegółowy, w zależności od biologicznych i klinicznych różnic okresów starości:

wiek podeszły - od 60 do 74 roku życia;
wiek starczy - od 75 do 89 roku życia;
długowieczność - powyżej 90 roku życia.

W podeszłym wieku, będącym niejako wstępem do starości, zachowuje się jeszcze dość znaczną sprawność zarówno fizyczną, jak i umysłową. Śmierć może być tu spowodowana jedynie chorobą lub wypadkiem, nie zaś zmianami starczymi.

Starość właściwa to okres, w którym zmniejsza się nasza sprawność, a procesy starzenia mogą doprowadzić do zgonu. Należy pamiętać, że w tym przedziale różnice pomiędzy pojedynczymi osobami nawet w tym samym wieku są znaczne, nie wolno więc ich porównywać. Wiek 90 lat jest w tym przedziale jakby naturalną granicą ludzkiego życia.

Osoby przekraczające wiek 90 lat stanowią coraz większy procent ludzkości, jednak nadal nieliczny na tle pozostałych grup. Najczęściej są to osoby pochodzące z rodzin długowiecznych, w których procesy starzenia zachodzą znacznie wolniej. Osoby te przez wiele lat mogą zachowywać dobrą sprawność fizyczną i psychiczną.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość