Rozmiar tekstu: pomniejsz tekst resetuj tekst powiększ tekst drukuj

Zespół Aspergera

Zespół Aspergera należy do spektrum autyzmu, ale jego mianem określa się łagodniejsze przypadki zaburzeń całościowych, w których zasadniczo nie dochodzi do upośledzenia umysłowego. W przeciwieństwie do autyzmu, nauka mowy oraz rozwój poznawczy przebiegają względnie prawidłowo.

Obserwuje się natomiast wyraźne upośledzenie umiejętności społecznych i znaczne trudności w funkcjonowaniu interpersonalnym. Dziecko dotknięte zespołem Aspergera może być zatem wybitnie uzdolnione, ale nie rozumie, że płacz oznacza ból, a śmiech związany jest z radością.

Objawy zespołu Aspergera

Szacuje się, że na zespół Aspergera cierpi od 2 do 6 dzieci na 1000 urodzeń. Zaburzenie najczęściej diagnozowane jest w okresie wczesnoszkolnym, gdy nasilone życie towarzyskie demaskuje problemy dziecka. Do charakterystycznych objawów zalicza się:

  • trudności w akceptowaniu zmian i wynikająca z tego potrzeba stałości otoczenia,
  • nieumiejętność współpracy w grupie, trudności w nawiązywaniu znajomości i prowadzeniu rozmowy,
  • upośledzenie umiejętności rozpoznawania emocji i interpretowania zachowań innych, brak empatii w relacjach z ludźmi,
  • zaburzenia mowy i języka (tendencja do używania sztucznie formalnego języka, niewłaściwe rozkładanie akcentów, liczne powtórzenia, monotonny lub nienaturalnie nasilony głos, niezdolność do odczytywania przenośnych znaczeń języka) ,
  • zaburzenia komunikacji niewerbalnej (ograniczona mimika twarzy i gestykulacja, upośledzenie umiejętności oceny bliskości z innymi, problemy z , kłopoty z utrzymaniem kontaktu wzrokowego),
  • obsesyjne zawężanie zainteresowań do jednej dziedziny,
  • powtarzalne, rytualne i ekscentryczne zachowania,
  • problemy z koordynacją ruchów (dzieci z Zespołem Aspergera często uważane są za niezgrabne i nieporadne).

W miarę dorastania, kształtowania się indywidualnych cech i ewentualnie podjętej terapii, objawy mogą zmieniać się, a nawet zanikać. Osoby dorosłe dotknięte łagodną formą zespołu Aspergera są raczej postrzegane jako osobowości ekscentryczne, a nie upośledzone.

Przyczyny zaburzenia

Przyczyny występowania zespołu Aspergera nie zostały do końca wyjaśnione, ale najprawdopodobniej, podłożem zaburzenia są wady neurologiczne, uwarunkowane między innymi genetycznie, ale wynikające też z wieku ojca i stanu zdrowia obojga rodziców.

Leczenie zespołu Aspergera

Zaburzenia nie można ani wykluczyć, ani wyleczyć. Rokowania są najlepsze przy wczesnym rozpoznaniu i szybko podjętych działaniach (w tym intensywnej edukacji rodziców). Nie istnieją uniwersalne zasady i dla każdego pacjenta terapia powinna być ustalana indywidualnie.

W niektórych przypadkach niezbędne okazuje się zastosowanie farmakoterapii, ale podstawą niezmiennie jest psychoedukacja oraz terapia poznawczo-behawioralna, która skupia się na rozwijaniu kompetencji społecznych i daje choremu narzędzia do samorozwoju. Konieczna jest nauka okazywania emocji zgodnie z przyjętymi normami, przestrzegania zasad współżycia z ludźmi, interpretacji ich zachowań, a także radzenia sobie ze stresem i krytyką społeczną.

Komentarze
Dodaj komentarz

Odpowiadasz jako: Gość