Żurawina jest rośliną światłolubną, wymagającą gleb kwaśnych i stale wilgotnych. Latem nie znosi upałów i suszy. Gleba musi być próchniczna, luźna, dostatecznie wilgotna i bardzo kwaśna (pH 3,2 - 4,5). Przygotowanie takiej gleby wymaga wymieszania w stosunku 1:1 kwaśnego torfu z trocinami z ziemią na głębokość co najmniej 20 cm. Można równocześnie dodać nawóz siarczan potasu w dawce 20 dkg na 10 m2. Najlepszym terminem przygotowania zagonu jest jesień.

Jeżeli kwasowość gleby po kilku tygodniach jest za mała, to można do gleby dodać siarkę pylistą lub granulowaną w dawce 5-10 dkg na 10 m2 (przy pH=5 wystarczy 5 dkg a przy pH=6 10 dkg siarki).

Żurawinę sadzimy wiosną, do połowy maja, w rozstawie 30 x3 0 cm. Najlepszą wodą do podlewania żurawiny jest deszczówka. Przy uprawie żurawiny najważniejszym zabiegiem jest ściółkowanie podłoża. Można użyć gruboziarnistego piasku lub trocin. Warstwa ściółki powinna być grubości 5-10 cm. Żurawinę powinno się nawozić azotem - najlepiej użyć siarczanu amonowego w dawce 1 dkg na 10 m2.

Najodpowiedniejszym terminem użycia tego nawozu jest kwiecień. Można też użyć specjalistycznego nawozu wieloskładnikowego dla borówki wysokiej.

Żurawina od niepamiętnych czasów uznawana jest za roślinę leczniczą. Badania naukowe dowodzą, że to kopalnia zdrowia. Owoce żurawiny mają cierpki smak i całe bogactwo cennych substancji, które pomagają zapobiegać różnym schorzeniom, począwszy od przeziębień, przez choroby serca, układu moczowego, wrzody. Żurawina powinna znaleźć się w naszej codziennej diecie. Bardzo smaczna jest żurawina suszona jako przekąska, ale też dodatek do mięs, ciast, płatków śniadaniowych, lodów. Regularne picie soków z żurawiny podwyższa poziom "dobrego" cholesterolu, zmniejszając ryzyko chorób serca, a zawarte w niej antyoksydanty zmniejszają ryzyko chorób nowotworowych.

Więcej na ten temat w artykule Żurawina dobra na wszystko.